ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਪਾਪ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਅਨੁਭਵ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਸ਼ਚਿੱਤ ਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ, ਸੋਚਾਂ ਜਾਂ ਬੋਲੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਮਹਾਨ ਦਰਿਆ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਬਿਨਾ ਅਨੁਮਤੀ ਪਰਬਤਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤਲਵਾਰ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਥਾਂ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ‘ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਸੂਤ੍ਰ’ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬੜਾ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਚੁਤਕਾਰੀ ਹੋਈ ਔਰਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਗੰਦੇ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਉਬਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪੀ ਜੋ ਦੁਖ ਦੇਣ ਆਏ ਹਨ, ਉਬਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪਾਪ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਸ਼ਚਿੱਤ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਾਸ਼ਚਿੱਤ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਯਾਦ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਉਸ ਲਈ ਭਗਵਾਨਾਂ ਦੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਅੱਗੇ ਦੀਵਾ ਜਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਇੱਕ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਦੱਸੋ, ਅਤੇ ਦੀਵੇ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਵੀ ਆਖੋ।” ਉਹ ਵਰ ਮੰਗਣ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਮਿਹਰ ਕਰ, ਹੇ ਦਿਵਯ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ!” ਜੋ ਕੁਝ ਭਵ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਮਧੁਮੱਖੀ ਚਿੱਟੇ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਉਸਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈਂ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤੂੰ ਭਵ ਹੈਂ,” ਉਸ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਹੱਸ ਕੇ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਲਿਆ। ਪਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬੋਲ ਪਈ: “ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਫਿਰ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ…” ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਂਧਿਆ ਪਰਬਤ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਪੁਰਾਣੇ ਕੰਮ ਅਤੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। “ਮੇਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਹੈ…” ਇਹ ਬਚਨ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੋਂ ਚਲੀ ਗਈ। ਫਿਰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਉਲਝਣ ਤੇ ਡਰ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਡੂੰਘੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਚਾਨਣ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੰਗਲ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਿਉਂਕਿ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖ—ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਤੇ ਅੱਗ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ, ਅੰਨ੍ਹੇਰੀ ਰਾਤ ਆਈ, ਤਾਂ ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਉਠਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆਈ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ ਨਾ ਤਾਂ ਚੰਦ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੈ, ਨਾ ਸੂਰਜ, ਨਾ ਅੱਗ। “ਹੇ ਦੇਵਤਾ! ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ! ਹੇ ਸਿੱਧ! ਹੇ ਦਰਸ਼ਤਾ! ਹੇ ਰਾਤ ਦੇ ਯਾਤਰੀ! ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ? ਤੂੰ ਕਿਸ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ? ਕੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਰਸਦ ਹੈ? ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ? ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਪਾਣੀ ਕਿਵੇਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਜਾਂ ਮਨ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ। ਜੋ ਜੀਵ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਿੱਠਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਾ ਸੂਰਜ, ਨਾ ਚੰਦ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਗ੍ਰਹਿ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਉਚੇ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ? ਕੌਣ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਪਾਪਾਂ, ਪ੍ਰਾਸ਼ਚਿੱਤ, ਚਾਨਣ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।