ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਨਰਕਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕਤਾ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਬਾਰੇ ਵਰਨਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਅਧੋਮੁਖ, ਆਸਥਿ-ਭੰਗ ਅਤੇ ਯੰਤਰਪੀੜਨ—ਇਹ ਸਭ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੇ ਹੋਰ ਨਰਕ ਬੜੇ ਹੀ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਯਾਤਨਾਵਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੁਰੇ ਕਰਮ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਸਿਖਰਾਂ ਉੱਤੇ ਉਲਟਾ ਲਟਕਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਕਿਲਾਂ ਅਤੇ ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਤੜਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਪਲ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਪੱਖਪਾਤੀ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆਰੇ, ਚੋਰ, ਸੋਨੇ ਬਾਰੇ ਚੁਗਲੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਭ੍ਰੂਣ ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਂ ਗਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਦਾ ਤਿਆਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਤਪਦੇ ਲੋਹੇ ਉੱਤੇ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਮਨੁੱਖ ਕੂੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਉਲਟੇ ਸਿਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਸਿਰ ਹੇਠਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਕੜਾਹ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਰਾਈਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕ੍ਰਕਚਨ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੋਵਾਰਾ ਜਨਮੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਰਤਨਾਂ ਨੂੰ ਮੈਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੁਟਿਆ ਹੋਇਆ ਦਾਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਲਟੇ ਸਿਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ, ਚੁਗਲਖੋਰ, ਨਿਰਦਈ, ਝੂਠੇ ਤੋਲਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਅਤੇ ਜੋ ਲਾਕ, ਮਾਸ, ਮੁਰੱਗੀਆਂ, ਤਿਲ ਅਤੇ ਨਸ਼ੀਲੇ ਪਦਾਰਥ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਧ ਚੋਰ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਸਭ ਵੈਤਰਨੀ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਕਰਮ, ਸੋਚ ਜਾਂ ਬੋਲਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਦਰਿਆ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਗੈਰਕਾਨੂੰਨੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਸੂਤ੍ਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਭੇਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਚੁਟਿਆ ਹੋਈ ਇਸਤ੍ਰੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਦੋਸਤ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਦੇ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਉਹ ਸਭ ਪਾਪੀ, ਜੋ ਦੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਕਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਬਹੁਤ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਤੋਂ ਮੁੱਖ ਮੋੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਉਸ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਅੱਗੇ ਦੀਵਾ ਜਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਾਰੇ ਵਰਣਨ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੋਈ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਦੱਸੋ, ਅਤੇ ਦੀਵੇ ਦੀ ਮੰਗਲਮਈ ਉਤਪੱਤੀ ਵੀ ਦੱਸੋ।" ਫਿਰ ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸਤਰੀ ਵਲੋਂ ਵੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ ਜੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਦਿਵ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੇ!" ਜੋ ਕੁਝ ਭਵਾ ਜੀ ਨੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਭੌਰਾ ਸਫੈਦ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਉਸਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈਂ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਗੱਲ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਸੁਣਦਾ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਉਸਤਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਭਵਾ ਹੈਂ," ਤਦ ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸਤਰੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਹੱਸ ਕੇ ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਉਚਾਰਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੈਂ ਮੁੜ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਰੂਪਧਾਰੀ ਹੋਵਾਂਗੀ...