ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਸੋਨੇ, ਹੀਰਿਆਂ, ਮੋਤੀਆਂ ਅਤੇ ਹਰ ਚਾਹੀ ਗਈ ਆਨੰਦ ਦੀਆਂ ਮਹਲਾਂ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਆਰ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਅਤੇ ਇਕਾਗ੍ਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਸ਼ਾਢ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਕੋਈ ਜਾਗਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਾਥੀ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੱਕਰੀ-ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮੇਸ਼ਵਰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਚੱਕਰ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਚੱਕਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਮਾ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ? ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸੋਮੇਸ਼ਵਰ ਲਿੰਗ ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ। ਭਗਵਾਨ ਸੋਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪੋਸ਼ਕ ਹਨ। ਅਵੰਤੀ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਮਹਾਤੀਰਥੀ ਅਤ੍ਰਿ ਨਾਮਕ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਤਪ ਦੀ ਖਜਾਨਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉੱਚੇ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਚਮਕ ਨਿਕਲੀ, ਜੋ ਦਸੋਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਅਤੇ, ਵਿਆਸ ਜੀ, ਜਦ ਦਿਸਾਵਾਂ ਉਸ ਚਮਕ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ, ਉਹ ਚਮਕ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਗਈ। ਸੋਮਾ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਪਾਣੀ, ਵਿਆਸ ਜੀ, ਉਸ ਚਮਕ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਪਰਾ ਨਦੀ ਸੋਮਾ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਈ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੁੰਨ ਦਿਵਾਉਣ ਵਾਲੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਚਾਰ ਲੋਕ ਵੀ, ਸਿਰਫ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਦਵਾਨ ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ, ਪਾਠ ਜਾਂ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਲ-ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਪਰਾ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਰਲਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਮਾ ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਪਾਤ੍ਰ ਵਿਰਲੇ ਹਨ। ਸ਼ਿਪਰਾ ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਵਿਆਸ ਜੀ, ਕਰੋੜਾ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਅਮਾਵਸਿਆ ਨੂੰ ਸੋਮਵਾਰ ਅਤੇ ਵਿਅਤਿਪਾਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ, ਮਹਾਤੀਰਥੀ, ਇੱਥੇ ਸੋਮਵਤੀ ਦਾ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਤੀਰਥ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਸੋਮਾ ਨੂੰ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਥ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਨੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦਿਲੋਂ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਤੱਤਰ-ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲਗਾਏ। ਫਿਰ, ਉਹੀ ਦਿਵਯ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ, ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਅਤੇ ਨਿਰਮਲ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਗਵਾਨ ਸੋਮਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਸਾਰ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਸੋਮਾ ਨੂੰ, ਦਕ੍ਸ਼ ਦੀ ਸਤਾਈਸ ਧੀਆਂ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹੀਆਂ, ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ। ਪੂਜਨੀਕ ਅਤ੍ਰਿ ਹੋਤ੍ਰ ਪੁਜਾਰੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਭ੍ਰਿਗੁ ਅਧਵਰਯੁ ਸੀ। ਪੂਜਨੀਕ ਵਿਸ਼ਣੂ ਸਦਸਿਆ ਸੀ, ਸਨਕ ਆਦਿ ਨਾਲ। ਸਿਨੀਵਾਲੀ, ਕੁਹੁ, ਧ੍ਰਿਤੀ, ਪੁਸ਼ਟੀ, ਪ੍ਰਭਾ ਅਤੇ ਵਸੁ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਤੀਰਥ, ਨਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਰਿਵਾਇਤਾਂ, ਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ, ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣ ਗਈਆਂ।