ਇਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮਹਾਂਦੇਵ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਕਿੱਥੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਵਾਮੀ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਠੇ ਲੱਡੂ ਦੇਵਾਂਗੇ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ!” ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀ ਹੀ ਮਹਾਂਦੇਵ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬੋਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ “ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ?” ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਦਿਵਯ ਲਿੰਗ ਰਚਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਰਭੇਸ਼ਵਰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਕਰਭੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਆਦਰਯੋਗ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਭੋਗ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਇਸ ਪੂਜਾ ਦਾ ਫਲ ਕੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵਧੇਰੇ ਲਾਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਰਭੇਸ਼ਵਰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਧਨ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਫਿਰ ਵਿਘਨਨਾਥ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਿਠੇ ਲੱਡੂਆਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ। ਜਿਸ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਵਿਘਨ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਸ਼ਿਪਰਾ ਨਦੀ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੁਗੰਧਿਤ ਧੂਪ, ਜੋ ਮਿਠੇ ਲੱਡੂਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹੋਵੇ, ਚੜ੍ਹਾਵੇ। ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਲਈ, ਰੋਗ, ਡਰ ਜਾਂ ਵਿਘਨ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਦੁਬਾਰਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸ਼ਾਸਕ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਜਏਸ਼ਵਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੋਰ, ਸਰਵੋਤਮ ਮਾਰਕੰਡੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ। ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਆਸ ਜੀ, ਸੁਣੋ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਉਹ ਮਹਾਨ ਸਥਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਾਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕੀਤੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ; ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਸੰਪੂਰਨ ਸਿਧੀਆਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮੇਸ਼ਵਰ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹੈ— ਹੁਣ ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੋਰ, ਸਰਵੋਤਮ ਯਜਨ ਸਰੋਵਰ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ। ਯਜਨ ਲਈ ਬਣਾਈ ਗਈ ਖੱਡ ਯਜਨ ਸਰੋਵਰ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹੈ— ਸੋਨੇ, ਰਤਨਾਂ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਇੱਛਤ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ— ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਇਕਾਗਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਛਤ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਸ਼ਾਢ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਾਗਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ— ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ— ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬਕਰੀ-ਸੁਗੰਧਿਤ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮੇਸ਼ਵਰ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹੈ— ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚਕ੍ਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਚਕ੍ਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਚਾਹੀਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਸੋਮ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ? ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।