ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਕੋਲੋਂ ਪਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਾ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਅੰਕਪਾਦ ਨਾਮਕ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਯਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਮਹਾਕਾਲ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਆਦਿ-ਦੇਵ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੰਜ-ਰੂਪਾ ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਸਭ ਧੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬੜੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਤੀਬਰ ਤੇਜ ਰੂਪ ਦਾ ਨੀਵੇਂ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ ਅਤੇ ਕਾਲ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਫੇਰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਅਕਾਲ ਮੌਤ, ਰੋਗ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਭੋਗਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪੁੱਤ੍ਰੀ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਥਾਂ ਇਕ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਦਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੇ ਵੀ ਕਦੇ ਪੂਜਿਆ ਸੀ, ਜੋ "ਚੰਦਰਾਦਿਤਯ" ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਵੀ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਦਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਜੇਹੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਇਸ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ "ਕਰਭੇਸ਼" ਕਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇਉਂ ਹੈ ਕਿ ਇਕ ਵਾਰ, ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀ ਬਣ ਗਏ। ਦੇਵਤੇ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਹਾਦੇਵ ਕਿੱਥੇ ਹਨ?" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਵੰਦਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਮਿੱਠੇ ਲੱਡੂ ਲਿਆਏ ਹਾਂ।" ਉਹ ਜਵਾਬ ਮਿਲਿਆ, "ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀ ਹੀ ਮਹਾਦੇਵ ਹਨ, ਇਹ ਗੱਲ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਦੇਖ ਲਈ ਹੈ।" "ਅਸੀਂ ਆਪ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪ ਬੋਲ ਰਹੇ ਹਨ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ "ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਪਛਾਣੇ ਗਏ?" ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਥੇ ਹੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦਿਵ੍ਯ ਲਿੰਗ ਰਚਿਆ, ਜਿਸਨੂੰ "ਕਰਭੇਸ਼ਵਰ" ਆਖਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ "ਕਰਭੇਸ਼ਵਰ" ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਹੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਿਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਆਦਰਯੋਗ ਬਣ ਗਿਆ। ਜੇ ਕੋਈ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਰਭੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਮੁੱਧੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਵਿਘਨਨਾਥ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਲੱਡੂਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਘਨ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਚੌਥ ਦੇ ਵਰਤ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ, ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਸ਼ਿਪਰਾ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਮਿਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਧੂਪ, ਸੁਗੰਧਤ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਲੱਡੂਆਂ ਵਾਲੀ ਭੇਟ ਕਰੇ। ਉਸਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਨਾ ਰੋਗ ਆਉਂਦਾ, ਨਾ ਡਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਵਿਘਨ। ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਉਪਰੰਤ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।