ਜਦੋਂ ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਨਰਕ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਦ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਵੈਤਰਨੀ ਨਦੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ—ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਰ ਕਰਨੀ ਔਖੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਆਸਾਨ ਹੋ ਗਈ। ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਤੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉੱਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰਥਾਂ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਵਧੇ। ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਫਿਰ ਪੂਰਾ ਨਰਕ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੌਤ ਦੇ ਦੂਤ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਯੋਧੇ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਵੀਰ, ਰਥ ਨੂੰ ਇਸ ਰਸਤੇ ਨਾ ਲੈ ਜਾਓ।" ਉਹ ਪਾਪੀ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਨੇ ਦੰਡਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਣੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ (ਰਾਮ ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਬੜੀ ਦਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। "ਮੈਂ ਸਭ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਵੈਸ਼ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ," ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੂਤ ਤੁਰੰਤ ਯਮ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਯਮ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: "ਉਥੇ ਜਾਓ, ਉਸਨੂੰ ਰੋਕੋ, ਫੜੋ ਤੇ ਇੱਥੇ ਲੈ ਆਓ।" ਯਮ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਨਰੰਤਕ ਨਾਮ ਦਾ ਸੇਵਕ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਰੋਕਿਆ ਨਾ ਗਿਆ, ਨਰੰਤਕ ਨੇ ਡਟ ਕੇ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਣਭੂਮੀ 'ਚ ਬਲਦੇਵ ਨੂੰ ਵੀ ਕਈ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਵਯ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਡਾਲਿਆ। ਨਰੰਤਕ ਵੀ, ਮਹਾਨ ਬਲ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਰਣ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਿਆ। ਜਦ ਨਰੰਤਕ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਦੂਤ ਡਰ ਗਏ। ਫਿਰ ਯਮ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਘਿਰ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਤਬ ਡੋਲ, ਨਫੀਰੀਆਂ ਤੇ ਰਿਠਾਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਦੇਵਤੇ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਅਤੇ ਸਿੱਧ, ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਸਾਰੇ ਸੇਵਕ, ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਵਲੋਂ ਉਕਸਾਏ ਬਿਨਾਂ, ਲੜਾਈ 'ਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ (ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਨੇ ਯਮ ਦੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਡਾਲਿਆ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਜੈ, ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਆਗੇ ਵਧਦੇ ਗਏ। ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੇਵਕ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਚੀਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੀੜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਚੀਕ ਮਾਰੀ। ਉਸ ਨੇ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਮਾਯਾਂਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਹੋਰ ਅੱਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਤਾਂਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਚਿਤਰਗੁਪਤ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਵਿਭਿੰਨ ਦਲ ਵਿਖੰਡਿਤ ਹੋ ਗਏ; ਜਦ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਹਾਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਦ— ਕਲਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਅੱਗ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਉਠਦੀ ਹੈ, ਇਉਂ ਹੀ ਉਹ (ਕਾਲ) ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਲੜਿਆ। ਉਸ ਕਾਲ ਨੇ ਆਪਣੀ ਡਰਾਉਣੀ ਲਾਠੀ ਫੜੀ ਤੇ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਅਚੂਤ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਸੁੱਟਣ ਲਈ ਉਠਾਈ। ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਕਾਲ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਮੇਂ ਦੀ ਲਾਠੀ ਉਠਾ ਕੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਲਈ ਸੁੱਟਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦਖਲ ਦੇ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। "ਇਸਨੂੰ ਨਾ ਸੁੱਟ," ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਾਲ ਨੂੰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਦੇ ਧਾਰੀ ਨੂੰ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ। "ਤੂੰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਰੱਬ ਹੈਂ; ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਸਮਾਨ ਨਹੀਂ। ਰਾਮ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਲੋਂ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਹੜਦਾ ਹੈ, ਪਰਾਜਿਤ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹੋਇਆ, ਬੋਲੇ: "ਤੂੰ ਹੀ ਉਹ ਹੈਂ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਜੋਂ, ਜਗਤ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਸਵਾਮੀ ਬਣ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਹੀ ਉਹ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਯਮ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।