ਇਹ ਅਜੋਕੇ ਰਥ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ, ਦੈਤ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸੀ, ਚਾਰ ਸੋਹਣੀਆਂ ਪਹੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ। ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਬਹੁਤ ਭੈੜਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ 'ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਰਥ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸਲਾਮ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਯਮਲੋਕ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਉਥੇ, ਸ਼ਾਰੰਗਧਨੁ ਧਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ੰਖ ਧੁਨੀ। ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਪਾਪੀ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਮਾਨਵਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਮੰਦ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨ ਨਿਕੰਮੇ ਹੋ ਗਏ। ਅਸੀਪਤ੍ਰਵਨ, ਜੋ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੱਤੇ ਗਵਾ ਬੈਠਾ। ਭੈਰਵ, ਅਭੈਰਵ, ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਤੇ ਅਵਾਚਿਕ—ਇਹ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਦੇ ਇਲਾਕੇ—ਸਭ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਗਏ। ਵੈਤਰਣੀ ਨਦੀ, ਜੋ ਪਾਰ ਕਰਨੀ ਔਖੀ ਸੀ, ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਨਰਕ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਮਾਨਵਾਂ ਲਈ ਆਸਾਨ ਹੋ ਗਈ। ਜਦ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਾਨਵ ਨਰਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਨਿਕਲੇ। ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਫਿਰ ਸਾਰਾ ਨਰਕ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਮੌਤ ਦੇ ਦੂਤ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਯੋਧੇ ਆਏ। ਯਮ ਦੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਵੀਰ, ਰਥ ਨੂੰ ਇਸ ਰਾਹ 'ਤੇ ਨਾ ਲਿਆਓ।" ਉਹ ਪਾਪੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਆਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਸਭ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਯਮਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੂਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਯਮ ਕੋਲ ਗਏ। ਯਮ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕੋ, ਫੜੋ ਤੇ ਇਥੇ ਲਿਆਓ।" ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਨਰੰਤਕਾ ਨਾਮ ਦੇ ਸਹਾਇਕ ਨੇ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਜਦ ਰੋਕਿਆ ਨਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਬਲਦੇਵ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਨਰੰਤਕਾ ਵੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਪਰਾਜਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਨਰੰਤਕਾ ਯਮ ਦੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੂਤ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਡਰ ਗਏ। ਫਿਰ ਯਮ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘਿਰ ਕੇ ਆਗੇ ਵਧਿਆ। ਡੋਲ, ਤੁਰਹੀਆਂ, ਤੇ ਸਿੰਗਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਉਠੀ। ਦੇਵਤਾ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਤੇ ਸਿੱਧ, ਉਸ ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਸਹਾਇਕ, ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਵੱਧਦੇ ਗਏ। ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ ਰਹੇ, ਤੇ ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ। ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਨੇ, ਜਦ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਹਾਇਕ ਨੂੰ ਮਰਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਤਕਲੀਫ਼ ਨਾਲ ਚੀਕ ਪਾਈ। ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਮਾਯੰਤ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਹੋਰ ਅੱਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਆਪਣਾ ਰਥ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਤਾਂਤ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਯਮ ਦੀ ਸੈਨਾ ਦੇ ਮੁਖੀ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਤੇ ਅਨੇਕ ਟੋਲੀਆਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਜਦ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਗਨੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਉਠਦੀ ਹੈ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਸ਼ਟਿ ਲਈ ਜੰਗ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।