ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਦੋ ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਵੀ, ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੰਤਕ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਕਮਸ ਅਤੇ ਚਾਣੂਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬੈਠਾਇਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੁਣ ਜਦ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਜੈਨੀ ਜਾਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਉਹ ਵਿਦਿਆਵਾਨ ਹੋਏ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਆਚਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੀਭ ਦੇ ਆਗੇ ਰਹੇ। ਸਿਰਫ ਚੌਂਸਠ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਕਾਰਜ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਜੋੜਾ ਸਮਝਿਆ ਗਿਆ। ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਕਾਲਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਵੀ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਆਏ। ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਮਹਾਕਾਲ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸਦਾ ਹੀ ਸਜਣ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਮੂਰਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। "ਕਮਸ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ; ਹੁਣ, ਹੇ ਨਿਸ਼ਪਾਪ, ਤੁਸੀਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਦੇਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਨੀ ਹੈ," ਮਹਾਕਾਲ ਨੇ ਆਖਿਆ। "ਮੈਂ ਇਹ ਕਰਾਂਗਾ," ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅਦਭੁਤ ਗੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਕੌਣ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ? ਫਿਰ, ਜਦ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲੇ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਦੋ ਯਾਦਵ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਹਨ। ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਲਈ ਕੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਲੂਣ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ।" "ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਯਾਤ੍ਰਾ ਦੌਰਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ," ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਪਾਂਚਜਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਪਾਂਚਜਨ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜੀਵ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਜਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਲੈ ਆਏ। ਉਹ ਸਮਝਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਵਰੁਣਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਕਈ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਮਾਰੇ ਗਏ। ਉਹ ਰਥ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਦੇਖਿਆ—ਇਹ ਰਥ ਦੇਵਾਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਹ ਰਥ ਦੇਖਿਆ ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਵਿਅਕਤ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਗਰੁੜ ਦੇ ਝੰਡੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਰਥ ਦੇਵ, ਦੈਤ, ਅਸੁਰ ਜਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਜਿੱਤ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਸੁੰਦਰ ਪਹੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਰਥ ਦੀ ਭਾਰੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਸੀ, ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਝੰਡੇ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਿਤ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਰਥ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ। ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪਾਪੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਬੰਧਨ ਸ਼ਕਤੀ ਖੋ ਬੈਠੀ। ਅਸੀਪਤ੍ਰਵਨ, ਜੋ ਤਲਵਾਰ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਝੜ ਗਈਆਂ। ਭੈਰਵ, ਅਭੈਰਵ, ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਅਤੇ ਅਵਾਚਿਕਾ ਵਰਗੇ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ-ਲੋਕ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਗਏ।