ਇਹ ਘਟਨਾ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤਾਣੇ ਮਾਰਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਢੇਲੇ ਅਤੇ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਕਿਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਵ੍ਰਤ ਹੈ? ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ ਕਿ ਕੀ ਇਹ ਵਰਤਾਵ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਣੁ ਜੀ ਨੇ ਆਪ ਕੀਤਾ? ਫਿਰ ਉਹ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਏ, “ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਨਾ ਉਡਾ—ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਆਏ ਹਾਂ।” ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੌਲੀ ਹੱਸੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਭਾਵ ਵਿਚ ਸਥਿਰ ਹੋ।” ਪਰ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸ ਗਏ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਹੋਰਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਉੱਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਲੋਕ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਣਗੇ, ਨਾ ਪਿਤਾ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਨਾ ਗਿਆਨ ਹੀ ਰਹੇਗਾ। ਉਹ ਹੋਰਨਾਂ ਦੀ ਰੋਟੀ ਮੰਗਦੇ ਹੋਏ, ਹੋਰਨਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿਣਗੇ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲੇ ਸਮੇਂ ਦਇਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉੱਚ ਕੁਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ ਹੋਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਮੇਰੀਆਂ ਪ੍ਰਿਅ ਹੋਣਗੀਆਂ। ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਤਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਆਪ ਹੀ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਇਸਨਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰੀਯ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ; ਆਪਣੇ ਮਨਮਤ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।” ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ਾਂਤ, ਸਯਮਿਤ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ ਅਤੇ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਆਦਿਕ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਅਪਸ਼ੁਕਨ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਸ਼ਾਪ ਤੇ ਵਰ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਰਾਂਚੀ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਸਤੁਤੀਆਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਉਥੇ ਕੁਝ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਆਓ, ਅਸੀਂ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਅਰਜਨਾ ਕਰੀਏ।” ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜਦੋਂ ਪਿਤਾਮਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ?” ਉਹ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਲੋਕ ਮਿਲਣ। ਫਿਰ, ਵਰ ਲੈਣ ਲਈ ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਕੁਝ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਿਰਲੇਪ ਰਹੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ। ਗੱਲਬਾਤ ਮੁਕਣ ਉਪਰੰਤ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਓਥੇ ਹੀ ਨਿਵਾਸ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਯਮ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇਗਾ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਾ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਯਮ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਉਹ ਯਦੁ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਕਂਸ ਅਤੇ ਚਾਣੂਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?” ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ, “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।” ਫਿਰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, “ਤੂੰ ਉੱਜੈਨੀ ਜਾ, ਉਥੇ ਤੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਵੇਗੀ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਭ ਦੇ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਧਿਐਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਸਿਰਫ ਚੌਂਸਠ ਦਿਨ-ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅਸੰਭਵ ਕਾਰਜ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਵਾਂਗ ਸਮਝਿਆ।