ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਕਾਮਨਾ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪਰਦਾਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ। ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜਾ ਪੁੰਨ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੰਡਾਕਿਨੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਮੰਡਾਕਿਨੀ ਉੱਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਘੀ ਦੀ ਗਾਂ, ਜਾਂ ਮਾਘ ਵਿੱਚ ਤਿਲ ਦੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੀ ਉਥੇ ਬੜੀ ਹੈ। ਮੰਡਾਕਿਨੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਬੋਲਣ, ਸੋਚਣ ਜਾਂ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੋਈ ਸਾਰੀ ਪਾਪਤਾ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਵੀ, ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਮੰਡਾਕਿਨੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਰਦਾਦਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਚ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਰਤਾ ਭਰ ਵੀ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਆਪਣੇ ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉੱਥੇ ਸਿੱਧਾ ਖੜਾ ਸੀ। ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤਾਣਾ ਮਾਰਿਆ। ਆਪਣੇ ਬਲ ਦਾ ਗੁਰੂਰ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਢੇਲੇ ਅਤੇ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਵਰਤਾਵ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ—ਇਹ ਕਿਹੜੇ ਵਰਤ ਨੇ, ਕੌਣ ਦੱਸਿਆ? ਕੀ ਇਹ ਵਰਤਾਵ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ? ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਨਾ ਉਡਾਓ, ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵਾਂਗੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰਮਪਿਤਾ ਹੱਸ ਕੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦਯਾਲੂ ਹੋ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਹੋ।" ਪਰ ਉਹ ਦੋਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਦੇਵ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਕਿ, "ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਡੰਡੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰਨਗੇ। ਨਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਹਿਣਗੇ, ਨਾ ਪਿਤਾ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਨਾ ਗਿਆਨ। ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭੀਖ ਤੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਣਗੇ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਵੇਲੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤ ਬਣਨਗੀਆਂ।" ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਹੀ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਸ਼ਤ ਰੁਦ੍ਰੀਯ ਪਾਠ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ; ਆਪਣੇ ਮਨਮਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ।" ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ਾਂਤ, ਸੰਯਮੀ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਜਾਂ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਆਦਿ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਮਹਾਂਦੇਵ ਤੋਂ ਸ਼ਾਪ ਤੇ ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਰਾਂਚੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਉਥੇ ਕੁਝ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰੀਏ।" ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਦੋਂ ਪਰਦਾਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ?" ਉਹ ਆਖਦੇ, "ਸਾਨੂੰ ਵਰ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੁਖੀ ਲੋਕ ਮਿਲਣ।" ਪਰ, ਵਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਕੁਝ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਿਰਲੇਪ ਰਹੇ, ਕੁਝ ਚੁਪ ਰਹੇ। ਮੰਡਾਕਿਨੀ, ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਚ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਵਾਦ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆ ਨੇ ਉਥੇ ਹੀ ਵਾਸ ਕਰ ਲਿਆ।