ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੇ, ਅਤ੍ਰਿ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਤਿਆਗੀਆਂ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀਤ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਅਤ੍ਰਿ ਨੇ ਦਿਲੋਂ ਇਹ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਵਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਅਤ੍ਰਿ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲਣ, ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰਣ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੇ ਬਚਨ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਾ ਜਗਾ ਰਹੇ ਹਨ।" ਫਿਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਜਾ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁੱਛਾਂਗਾ ਕਿ ਕਿਸ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਮਾਮਲਾ ਦੱਸਿਆ। "ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਇਹ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।" ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਤੂੰ ਕੀ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਫੇਰ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।" ਉਸ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਵੀ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਪਾਪ ਮੇਰਾ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਪਾਪ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰਾ ਹੀ ਹੈ।" ਅਤ੍ਰਿ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਜਾਣ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਜਿਸ ਕਾਲੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਜੀਵ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਬੋਲੇ, "ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਪਾਸੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਸਾਧੂ-ਮੁਨੀ ਅਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਸਨੂੰ ਤੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਚੇਲਾ ਬਣੇ।" "ਧਿਆਨ-ਯੋਗ ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਮੰਤਰ ਦੀ ਜਪ ਨਾਲ, ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ 'ਤੇ ਟਿਕ ਕੇ, ਤੂੰ ਪਰਮ ਸਿੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਜਦ ਉਹ ਅਡੋਲ ਬੈਠਿਆ ਰਿਹਾ, ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਦੀਮਕ ਦਾ ਟੇਲਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਟੇਲੇ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਕੱਢੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਥੇ ਤੋਂ ਕੱਢਿਆ। ਉਹ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਪੋਬਲ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਬੋਲੇ, "ਮੈਂ ਅਪਰਾਧੀ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ; ਮੈਂ ਪਾਪ ਦੇ ਦਲ-ਦਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।" ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪੁੱਤਰ, ਚੂੰਕਿ ਤੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ ਇਸ ਦੀਮਕ ਦੇ ਟੇਲੇ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ—" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਮੁਨੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ; ਫਿਰ, ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਕਵਿਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਕਵਿਤਾ ਰਚੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵਾਲਮੀਕੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉੱਚਕੋਟੀ ਦੇ ਲਿੰਗ ਵਾਲਮੀਕੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਵਰਣਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਿਵਾ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭੀਮੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਗਰਗੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਤਿਲ ਦੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਉਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਤਿਲ ਮਿਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਾਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਕੇਸਰ ਆਦਿਕ ਦੇ ਉੰਗਣ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਨੌਂਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਚੂਡਾਮਣੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੰਧੇ ਪੱਖ ਦੀ ਅਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਚੰਡੀਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੜੀ ਪੂਣੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਸਕੰਧ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਚਵੀਂ ਅਵੰਤੀ ਖੰਡ ਦੇ 'ਸ਼ੁਕਰੇਸ਼ਵਰ, ਭੀਮੇਸ਼ਵਰ, ਗਰਗੇਸ਼ਵਰ, ਕਾਮੇਸ਼ਵਰ, ਚੂਡਾਮਣੀਸ਼ਵਰ, ਚੰਡੀਸ਼ਵਰ ਆਦਿ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ' ਨਾਮਕ ਪਚਵੀੰਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, "ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਮਾਣਯੋਗ, ਮਹਾਨ ਕਾਲਾ ਵਣ ਦਾ ਮਾਪ ਕਿੰਨਾ ਹੈ?" ਜਵਾਬ ਮਿਲਿਆ, "ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ; ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।