ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਇੱਕ ਕਦਮ 'ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਯਜ੍ਯ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ, ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਸਭ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਹਜ਼ਾਰ ਭੇਟਾਂ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਸੁਣੋ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਯਾਤਰਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧਿਆਨ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਰ ਇਕ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਲੰਘ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਧਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਠੱਗੀ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਦੂਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਗਰੀਬ, ਲਾਚਾਰ, ਅੰਨ੍ਹੇ ਜਾਂ ਪੀੜਤ ਹਨ। ਸੌ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਜਦੋਂ ਚੁੱਪ ਹੋ ਕੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਵਿਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਸਿਰਫ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਵਿਤਾ ਦੀ ਲਹਿਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਯੁਵਾ ਅਵਸਥਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਗਨਿਸ਼ਰਮਨ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸੁੱਕਾ ਪੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਗਨਿਸ਼ਰਮਨ ਨੇ ਆਭੀਰਾਂ ਅਤੇ ਡਾਕੂਆਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰ ਲਈ। ਇਸ ਨਾਲ ਯਾਦਾਸ਼ਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਵੇਦ ਗੁਆਚ ਗਏ, ਵੰਸ਼ ਲੁਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਪਰੰਪਰਾ ਵੀ ਮਿਟ ਗਈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਗ ਸਨ, ਉਸ ਰਸਤੇ ਤੇ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ, ਚਾਦਰ ਅਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਉਤਾਰੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਤ੍ਰਿ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਤਿਆਗੀ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਨਿਕਲੇ ਹਾਂ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲਣ; ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੋ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਅਕਲ ਖੁੱਲ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਜਾ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁੱਛਾਂਗਾ ਕਿ ਕਿਸ ਦਾ ਮਨ ਕਿਵੇਂ ਹੈ।" ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਇਹ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।" ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਤੂੰ ਕੀ ਕੀਤਾ; ਜੋ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਦੁਬਾਰਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।" ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਪਾਪ ਮੇਰਾ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸਿਰਫ ਤੇਰਾ ਹੀ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਅਤੇ ਕਰਮ ਜਾਣ ਲਏ। ਫਿਰ, ਜਿਸ ਕਾਲੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਜੀਵ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਬੋਲੇ, "ਸਭ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਅਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਗੀਕਾਰ ਕਰ ਲਵੋ; ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਚੇਲਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ।" "ਧਿਆਨ-ਯੋਗ ਅਤੇ ਮਹਾ ਮੰਤਰ ਦੇ ਜਪ ਨਾਲ, ਜੋ ਰੁੱਖ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਹੇਠਾਂ ਸਥਾਪਤ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਸਰਬੋਚ੍ਹ ਸਿਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰੇਂਗਾ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਦੀਮਕ ਦਾ ਢੇਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਢੇਰ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਨਿਕਲੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।