ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੂੰ ਇਸ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਮਾਰਗ 'ਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਯਾਤਰੀ ਨੂੰ ਸੋਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੂਰੀ ਇਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਨਰੇਸ਼ਵਰ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮਾਤਾ ਲੈ ਕੇ ਲਕੁਲੀਸ਼ਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਉਸ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਪੜਾਅ ਤੇ, ਗਦਯਾਣਾ ਦੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਲਈ ਪੁਕਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਯਾਤਰੀ ਨੂੰ ਮਹਾਕਾਲ, ਜੋ ਸਦਾ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਘਨਨਾਸ਼ਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਇਸਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਯਾਤਰੀ ਨੂੰ ਦੰਡਪਾਣੀ ਵੱਲ ਵਧਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਭਗਤੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਇਕਾਗ੍ਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਯਾਤਰੀ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਤੇ ਮਹਾਕਾਲ ਸਥਾਨ ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੁਰਵਾਸਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਸਾਹ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਯਾਤਰੀ ਨੂੰ ਦੁਰਵਾਸਾ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਹ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਯਾਤਰੀ ਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣਾ ਪੈਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਬੇਹਰੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਜਪਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਯਾਤਰਾ ਫਲਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਯਾਤਰੀ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਨ ਕਰਦਿਆਂ ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: "ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੱਤੋਂ ਖੰਡਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਇੱਕ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਕਦਮ 'ਤੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਫਲ ਵਰਗਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਗੱਲ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਆਪ ਦੱਸੀ। ਇੱਥੇ, ਤੀਰਥ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਸੁਣੋ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਪੁੰਨ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਘਰ ਆ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ-ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇ। ਉਹ ਗੋ-ਦਾਨ ਕਰੇ—ਇੱਕ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਠੱਗੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਗਰੀਬ, ਲਾਚਾਰ, ਅਸਹਾਇ, ਅੰਨੇ ਤੇ ਪੀੜਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਏ। ਸੋ ਕੁਟੰਬਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੁੱਪ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਕਾਵਿ-ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕਾਵਿ-ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਯੁਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਗ્નਿਸ਼ਰਮਨ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਇਕ ਸੁੱਕਾ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਅਗ्नਿਸ਼ਰਮਨ ਆਭੀਰਾਂ ਅਤੇ ਡਾਕੂਆਂ ਨਾਲ ਰਲ ਗਿਆ। ਯਾਦ-ਸ਼ਕਤੀ ਮਿਟ ਗਈ, ਵੇਦ ਵਿਦਿਆ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ, ਵੰਸ਼ ਤੇ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਮਿਟ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸਤ-ਵਰਤੀ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਰਸਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਇਹ ਵਸਤ੍ਰ, ਚਾਦਰ ਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਉਤਾਰ ਦਿਓ।