ਜਦੋਂ ਗੌਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲਏ, ਉਹ ਗੌਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਉਹੋ ਜਿਹੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤਿਕ ਅੰਸ਼ ਤੁਹਾਡੀ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇਗੀ। ਹੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ‘ਏਕਾਨੰਸ਼ਾ’ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਪੂਜਣਗੇ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਗਾਇਆਤ੍ਰੀ ਹੋ, ਜਿਸਦਾ ਮੂੰਹ ਪਵਿੱਤਰ ਓੰਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਵਾਣੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਕਮਲਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਯਸ਼ ਹੋ, ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਜਾਵਟ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਹੋ, ਅਤੇ ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸੀਮਾ ਹੋ, ਅਤੇ ਖੇਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਖੇਡ ਹੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਉੱਠੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਜਿਥੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਥੇ ਹਰਾ ਨੇ ਸਫਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਉੱਥੇ ਦੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾਨਵ, ਚੰਡ ਅਤੇ ਪ੍ਰਚੰਡ, ਜੰਮੇ। ਉੱਥੇ, ਜਦੋਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਾਸਾ ਅਤੇ ਪਾਸੇ ਦੀ ਕਟੋਰੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ: “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੇਵੀ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ।” ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਮੋਹਿਤ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕਾਂਟੇ ਵਰਗੇ ਸੀ, ਆ ਗਏ। ਫਿਰ, ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਲਾਦਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੰਦਿਨ ਨੂੰ ਆਘਾਤ ਲੱਗਿਆ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਜਾਣ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਨਾਸ ਹੋਣ।” ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾਨਵ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ‘ਹਰਾਸਿੱਧੀ’ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਕਾਲ ਵਿੱਚ ਹਰਾਸਿੱਧੀ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਗਈ। ਜੋ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰਾਸਿੱਧੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੁਰਖ, ਉਹ ਆਦਿ ਸਿੱਧਾ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਆਕਾਸ਼ਮਈ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ‘ਹਰਾਸਿੱਧੀ’—ਇਹ ਚਾਰ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਹਾਨ ਨਵਮੀ ਨੂੰ ਹਰਾਸਿੱਧੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਵਮੀ ਦੇ ਦਿਨ ਹਰਾਸਿੱਧੀ, ਜੋ ਹਰਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਨਵਮੀ ਨੂੰ, ਹੇ ਵਿਆਸਾ, ਮਹਿਸ, ਭੈਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਆਦਿਕ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਠਾਹਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੇ ਸਕੰਧ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਅਵੰਤੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਅਵੰਤੀ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ‘ਹਰਾਸਿੱਧੀ ਮਹਾਤਮ’ ਨਾਮਕ ਉਨਿਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਜੇ ਕੋਈ ਸੋਨੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਟਾਯਕਸ਼ਿਨੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਦੈਤ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦੈਤਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਸਦੀਵੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭੂਤ ਨਹੀਂ ਜੰਮਦਾ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣਾ ਚਮੜਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਵਿਆਸਾ, ਉਹ ਯਮ ਲੋਕ ਛੱਡ ਕੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਦੇਵਤਾ ‘ਡਮਰੂਕੇਸ਼ਵਰ’ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਰੋਗ ਦਾ ਭੈ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਅਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨਗਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਰਾਜ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੌ ਕਰੋੜ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।