ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਅਤਿ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਧੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਚੀਜ਼ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਈ, ਓਹ ਥਾਂ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰਕਤ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼੍ਰਾਧ ਜਾਂ ਤਰਪਣ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਫਲ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਬਾਰੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਜੇ ਜਉਂ ਦੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ, ਖੀਰ ਜਾਂ ਕਾਲੀ ਬਾਜਰੇ ਨਾਲ ਦਾਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰਨ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਅਖੁੱਟਤਾ ਆਪ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਤੋਖ ਕਦੇ ਵੀ ਵਾਰਾਣਸੀ ਜਾਂ ਗਿਆ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ, ਦੂਜੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰੇ—ਨੌਵੀਂ, ਅਠਵੀਂ, ਅੰਮਾਵੱਸ ਜਾਂ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ—ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਦੇਵਤੇ, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਜਾਂ ਦਿਵ੍ਯ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਰੇਂਗਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ, ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਲਈ—ਅਤੇ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਨੂੰ, ਤਦ ਉਹ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਸੰਤੋਖ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼੍ਰਾਧ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਓਹ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲੈਂ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਨਚਾਹੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਥੇ ਮਨ ਅਤੇ ਧਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਮਾਂ ਤੇ ਵਿਧੀ ਭੀ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਸ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਮਨੁ, ਯਯਾਤੀ, ਅਤ੍ਰਿ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਵੀ ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਦਸ ਅਸ਼ਵਮੇਧਾਂ ਦੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ। ਇਸ ਥਾਂ ਤੇ, ਉਹੀ ਫਲ ਸਿਰਫ਼ ਦੇਵੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਚੰਗੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਕੰਦ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਅਵੰਤਿ ਖੰਡ ਦੇ "ਦਸ ਅਸ਼ਵਮੇਧਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ" ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਥੇ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਿਧੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਅਣਿਮਾ ਆਦਿ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ, ਚਟਣੀਆਂ ਅਤੇ ਲੇਪਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ 'ਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਭੋਗ, ਮਾਸ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਨਵਮੀ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਮਹਾਂ ਭੈਸ ਦੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਸੰਨਾਤਨ ਕਾਲ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਹਨ, ਉਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਾਤ ਦਾ ਰੂਪ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸੁਣ, ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਹੈ।" ਉਸ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਅਸੁਰ ਰਾਜਾ, ਤਾਰਕ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਅਜੈ ਸ਼ਤ੍ਰੁ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਆਇਆ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਮਹੇਸ਼ (ਸ਼ਿਵ) ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਣਗੇ। ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਤੀ, ਜੋ ਦੱਖ ਦਾ ਧੀ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਏਗੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।