ਇਕ ਵਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਖੋਪੜੀ ਨੂੰ ਧੋਣ ਲਈ ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਰਤਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਅਠਵੀਂ ਤਿਥੀ ਨੂੰ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਹੇ ਵਿਅਾਸਾ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨੌਂ ਮੁਠੀਆਂ ਨਾਲ ਯੋਗ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਜਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇੱਥੇ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਲੋਕ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਇਸ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ, ਦਿਨ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ, "ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵਰ ਮੰਗੋ; ਮੈਂ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮੰਗੋ, ਉਹ ਦਿਆਂਗਾ।" ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਆਰਜ਼ੂ ਕੀਤੀ, "ਤੇਰਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਇੱਥੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਰਹਿ ਜਾਵੇ।" ਤਦ, ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ 'ਸ਼ੰਕਰ-ਆਦਿਤਯ' ਰੂਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਵਾਹ, ਇਹ ਥਾਂ ਵੱਡੀ ਧਨਵੰਤ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸਕ ਸ਼ੰਕਰ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਆਕਰਸ਼ਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਇੱਥੇ ਉਤਰੇ। ਇੱਥੇ, ਸ਼ੰਕਰ-ਆਦਿਤਯ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਢ਼ਾਪਾ, ਮੌਤ ਜਾਂ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਇੱਥੇ, ਕੋਈ ਰੋਗ, ਦੁਖ, ਜਾਂ ਗਰੀਬੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਸਭ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵਿਅਾਸਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖੋਪੜੀ-ਕਟੋਰੀ ਧੋਣ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਧੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਤੁਰੰਤ, ਉਹ ਖੋਪੜੀ-ਕਟੋਰੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰਕਤ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਇੱਥੇ, ਜੋ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਅਤੇ ਤਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਖੂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼-ਸਮਝ ਵਿਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੌ-ਕੇਕ, ਖੀਰ-ਚਾਵਲ ਜਾਂ ਕਾਲੀ ਬਾਜਰਾ-ਦਾਲ ਨਾਲ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਮਾਪੇ ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਸਦਾ ਅਖੂਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਖੂਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਖੁਦ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਵਾਰਾਣਸੀ ਜਾਂ ਗਿਆ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਜੇ ਕੋਈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਨੌਂ, ਅਠਵੀਂ, ਅਮਾਵੱਸ, ਜਾਂ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ—ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦ੍ਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਦੇਵਤਾ, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ; ਸੱਪਾਂ, ਪਿਤਰ-ਗੁਣ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਤਿਥੀ ਨੂੰ—ਇੱਥੇ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਪਿਤਰ-ਗੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਨੇ ਲਾਭਿਆ। ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਕੀਤਾ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਇੱਛਤ ਵਸਤੂਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਨ ਅਤੇ ਧਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਮਾਂ ਤੇ ਵਿਧੀ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਸ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਸ਼।