ਸੁਣੋ, ਇਸ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਫਲ ਬਾਰੇ, ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਵਿਅਾਸ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਤੀਰਥ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮੰਡਕਾ ਦੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੋਨਾ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਚਿਤ ਦਾਨ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ, ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਇਥੇ, ਤਾਮਬੇ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਭਰ ਕੇ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਵੀ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਇਕਸ਼ਵਾਬਧੌਂ ਤੇ ਵੀ, ਚੰਗਾ ਗੁੜ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸੁਖ ਤੇ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਸਮੇਂ ਤਕ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉੱਚਤਮ ਤੀਰਥ ਖੁਦ ਖੇਡਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਖੋਪੜੀ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਵਰਤਿਆ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਉਥੇ ਵਗਾਇਆ ਗਿਆ। ਅਠਵੀਂ ਤਿੱਥੀ ਨੂੰ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਦੀ ਹੇਠਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਾਸ, ਨੌਂ ਮੁਠੀਆਂ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਮਹਿਮਾ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਭ ਗੁਣ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤੇ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਵਰ ਮੰਗੋ, ਮੈਂ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਇੱਥੇ ਛੱਡੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੰਕਰ-ਆਦਿਤਯਾ ਦਾ ਰੂਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਸਥਾਨ, ਜਿਥੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਸੰਹਾਰਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਉਮਰ, ਮੌਤ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕੋਈ ਗਮ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ; ਅਤੇ ਇੱਥੇ, ਸ਼ੰਕਰ-ਆਦਿਤਯਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਰੋਗ, ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਗਰੀਬੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਿਛੋੜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਸਭ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵਲੋਂ, ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ, ਇੱਕ ਉੱਚਤਮ ਤੀਰਥ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਤੇ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵਿਅਾਸ ਉਥੇ ਆਪਣੀ ਖੋਪੜੀ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ ਧੋਣ ਆਏ। ਧੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪਾਤਰ ਜਦੋਂ ਉਥੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਜੇ ਸ਼ਰਾਧ ਤੇ ਤਰਪਣ ਕਰੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਖੂਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦੀ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਜੇ ਜੌ ਦੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ, ਖੀਰ ਜਾਂ ਕਾਲੀ ਬਾਜਰੇ-ਦਾਲ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤਕ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਅਖੂਟਤਾ ਖੁਦ ਸਵੈਭੂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਵਾਰਾਣਸੀ ਜਾਂ ਗਯਾ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਇਹ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਜੋ ਕੋਈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇਥੇ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਅਖੂਟ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।