ਜਦੋਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ। ਇਹ ਵਚਨ ਦਾਲਭਯ ਜੀ ਦੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹੋਂ ਅਤੇ ਉਸ ਅਸਚਰਜ ਭਰੀ ਕਥਾ ਰਾਹੀਂ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਸਾਂਕਰ—ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ—ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਸਾਂਕਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਰਾਜਨ! ਤੂੰ ਅਵੰਤੀ ਜਾ, ਉਥੇ ਤੈਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਗਾ।" ਮੈਰੂ ਪਰਵਤ ਵਰਗੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭੂਮੀ ਉੱਤੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰੇਂਗਾ, ਉਹ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਅੰਗ-ਸੰਗ ਕਲਾ ਸਮੇਤ ਵੱਸਣਗੇ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲੱਛਣ ਹੋਣ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜ ਮਹਲ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਕਲਾ ਸਮੇਤ ਵੱਸਾਂਗੇ।" ਹੁਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਣ। ਫਿਰ, ਵਿਆਸ ਜੀ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਉਥੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੰਡਕਾ ਨਾਮਕ ਮਿੱਠੇ ਪੂਰੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸੋਨੇ ਦਾ ਦਾਨ ਵੀ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਹੀ ਦਾਨ, ਫਲ, ਅਤੇ ਆਰਘ ਦੇਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ, ਤਾਮੇ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਭਰ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਵੀ, ਚੰਗਾ ਗੁੜ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗਾ ਭਾਗ ਅਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੁৰ্গ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਖੇਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਟਾਓਂ ਨਾਲ ਖੋਪੜੀ ਧੋਈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਉਥੇ ਵਹਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਅੱਠਵੀਂ ਤਿਥੀ ਨੂੰ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚਾਰੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ, ਵਿਆਸ ਜੀ, ਨੌਂ ਮੁੱਠ ਭੋਜਨ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਭਗਵਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦਿਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਵਰ ਮੰਗੋ, ਮੈਂ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਅੰਸ਼ ਇਥੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵੱਸੇ।" ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਤੋਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਸ਼ੰਕਰ-ਆਦਿਤਯਾ ਨਾਮਕ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਸਥਾਨ ਜਿੱਥੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਸੰਹਾਰੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਸਭ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਵਿਦਿਆਤਮਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਥੇ ਉਤਰੇ। ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ, ਉਮਰ, ਮੌਤ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕੋਈ ਭੈ ਨਹੀਂ; ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ-ਆਦਿਤਯਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਕੋਈ ਪੀੜਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਨਾ ਕੋਈ ਰੋਗ, ਨਾ ਕਲੇਸ਼, ਨਾ ਕੰਗਾਲੀ ਉਥੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਨਾ ਰੋਗ, ਨਾ ਗਰੀਬੀ, ਨਾ ਸਜਣਾਂ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਉਥੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਹੇ ਵਿਆਸ ਜੀ! ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਕ ਵਾਰ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਪਣੇ ਖੋਪੜੀ-ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਧੋਣ ਲਈ ਉਥੇ ਆਏ।