ਇਲਾ ਦੇ ਧਰਮੀ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂਰਵਾਸ਼, ਜੋ ਆਪਣੇ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਉर्वਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵਾਸਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨੱਚਦੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਤੁਲਿਤ ਰੱਖਿਆ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਥਾਂ ਛੱਡੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਜ਼ੋਰ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਪੁਰੂਰਵਾਸ਼ ਨੇ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ। ਉर्वਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜੇ ਕਾਰਨ, ਸਵਰਗ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ, ਪੁਰੂਰਵਾਸ਼ ਦਾ ਦਿਲ ਵੀ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਕੇ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਫਿਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਕਾਲ ਦੇ ਮਹਾਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਉਹ ਬੋਲਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਰੰਭਾ, ਮੇਨਕਾ, ਪ੍ਰਮਲੋਚਾ ਅਤੇ ਪੁੰਜਿਕਾਸਥਲੀ, ਸੂਰ੍ਯਦੱਤਾ, ਵਿਸ਼ਾਲਾਖਸ਼ੀ, ਚੰਦ੍ਰਾ ਅਤੇ ਚੰਦਰਪ੍ਰਭਾ ਆਦਿ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨੈਤਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਮਰਤਭੂਤ ਲਈ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦੀ ਹੈਂ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹਿਜੜਾ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਜੋ ਪੁਰਸ਼ ਅਤੇ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਉਪਜਦੀ ਹੈ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਈਆਂ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਬੈਠਿਆ ਦੇਖਿਆ। ਜਦ ਪੁਰੂਰਵਾਸ਼ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਵਰਗੀ ਨਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਇਹ ਆਇਲਾ, ਪੁਰੂਰਵਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਉर्वਸ਼ੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਉਥੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਮਹਾਨ ਨਾਰਦ ਜੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਇਥੇ ਇੰਨਾ ਸ਼ੋਰ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹੋ?" ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਵਰ ਚੁਣ ਲਵੋ, ਹੁਣ ਵਿੱਛੋੜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ ਅਸੁਭ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਔਰਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰਦ, ਜੋ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿਲ ਜਾਂ ਲੂਣ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਗੁੜ ਜਾਂ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਤੋਲ ਕੇ, ਉਹ ਭੇਟ ਪਾਰਵਤੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੀਨੀ ਨਾਲ ਭੇਟ ਵਧਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਗੁੜ ਨਾਲ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਨਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਦੋਵਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਵਜੋਂ ਬਾਰਾਂ ਜੋੜੇ ਭੇਟ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਵੈਤ੍ਰਾ ਘਾਸ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ, ਚੋਲੀ ਅਤੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੱਪੜੇ ਵੀ ਭੇਟ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਆਸ਼ਾਢ, ਸਾਵਣ ਜਾਂ ਭਾਦੋਂ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਉੱਚੀ ਕੋਟ ਦੀ ਇਸਤਰੀ, ਠੀਕ ਉਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਂਗ, ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋਲਣ ਸਮੇਂ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪਹਿਨਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਥੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਪਾਠ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋੜਾ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸੱਚੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿੱਛੋੜਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਦੇਵੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਮਹੇਸ਼ ਸਰੋਵਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ... ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉਠਦਾ ਹੈ: "ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਹੇਸ਼ ਦੈਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ?