ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਰ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨਾਲ ਵਾਤਾਵਾਦ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਨਰ ਨੇ ਆਮ ਦੇ ਫੁੱਲ ਨਾਲ ਇੱਕ ਅਸਧਾਰਣ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਰੂਪ ਦੀ ਚਮਕ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀਆਂ رانਾਂ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ ਵਰਗੀ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਨਾਰੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵੇਖ ਕੇ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਇੰਦਰ, ਯਾਨੀ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਇਸ ਨਾਰੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ।" ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਇਸ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।" ਆਮ ਦੇ ਫੁੱਲ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨਾਰੀ ਦਾ ਨਾਮ ਉਰਵਸ਼ੀ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਕੰਮ ਜਲਦੀ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਕਰੋ; ਇਹ ਨਾਰੀ ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ ਤੇ ਗੀਤ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗੀ। ਇਲਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਧਰਮੀ ਪੁਰੂਰਵਾ, ਜੋ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵਾਸਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨੱਚਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਪੁਰੂਰਵਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਸਥਿਰਤਾ ਨਾਲ ਉਥੇ ਰਹਿਆ। ਪਰ ਫਿਰ ਉਹ ਓਥੋਂ ਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਕਾਮਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਵਿਅਕੁਲ ਹੋਇਆ। ਜਦੋ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੂਝ ਵਾਪਸ ਆਈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ। ਪੁਰੂਰਵਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਹ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ। ਸਵਰਗ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਇ en der ਲਈ ਵੀ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ, ਪੁਰੂਰਵਾ ਦਾ ਮਨ ਵੀ ਸੁੰਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਭਟਕਦਾ ਹੋਇਆ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਾਲ-ਵਨ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਹ ਨਾ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਾਲਤਾਂ 'ਚ ਉਹ ਵੱਡੀ ਵਿਆਕੁਲਤਾ ਨਾਲ ਬੋਲਦਾ ਸੀ। ਰੰਭਾ, ਮੇਨਕਾ, ਪ੍ਰਮਲੋਚਾ ਅਤੇ ਪੁੰਜਿਕਸਥਲੀ, ਸੂਰ੍ਯਦੱਤਾ, ਵਿਸ਼ਾਲਾਖ੍ਸ਼ੀ, ਚੰਦ੍ਰਾ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨੇਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਮਰਤ ਭੀਮ ਲਈ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹਿਜੜਾ ਮਰਦ-ਨਾਰੀ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠੇ ਰਾਜਾ ਪੁਰੂਰਵਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਈਆਂ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਇਲਾ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਪੁਰੂਰਵਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ। ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਘੜੀਆਂ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਨਾਰਦ ਜੀ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਇਥੇ ਇਹਨਾ ਸ਼ੋਰ-ਸ਼ਰਾਬਾ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਵਰ ਚੁਣੋ; ਹੁਣ ਵਿਛੋੜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਇਸ ਅਸ਼ੁਭ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜੋ ਕੋਈ, ਚਾਹੇ ਨਾਰੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪੁਰੁਸ਼, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਤੋਲ ਤਿਲ ਜਾਂ ਨਮਕ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਗੁੜ ਜਾਂ ਸ਼ਹਦ ਦੇ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਚੀਨੀ ਨਾਲ ਭੇਟ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਗੁੜ ਨਾਲ ਸ਼ਰੀਰ ਨੂੰ ਪੂਰਨਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।" "ਮਾਤਾ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਲਈ ਬਾਰਾਂ ਜੋੜੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਭੇਟ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਵੈਤ੍ਰਾ ਘਾਸ ਦੀ ਪੱਟੀ, ਚੋਲੀ ਅਤੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਆਸ਼ਾੜ, ਸਾਵਣ ਜਾਂ ਭਾਦੋਂ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਪੁਰੂਰਵਾ ਦੀ ਵਿਆਕੁਲਤਾ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਤੱਕ, ਇਹ ਸਭ ਘਟਨਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰਧਾ, ਵਿਛੋੜੇ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਈਆਂ।