ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਮਾਤਾ ਦੇ ਅੱਗੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਮਾਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਘੜੀ ਰੱਖ ਕੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੇ-ਮੁਖੀ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗੂ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਅਤੇ ਵਿਭਵ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਲਾਏ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ, ਰਾਜਾ ਪੁਰੂਰਵਾਸ, ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਥਾਨ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਇਹ ਕੰਮ ਹੋਇਆ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਨੇ ਉਹ ਅਸਮਾਨੀ ਅਪਸਰਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ? ਇਹ ਸਾਰੀ ਗਾਥਾ ਜਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ। ਇਕ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬਦਰੀਕਾਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਮਘਵਤ ਵਲੋਂ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਲੋਕ, ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਆਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ। ਗੱਲਬਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਰ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। ਨਰ ਨੇ ਆਮ ਦੇ ਫੁੱਲ ਨਾਲ, ਲੜਕੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ ਇਕ ਨਾਰੀ ਬਣਾਈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਾਰੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਤਦ ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਇਸ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਇਸਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲੇ।” “ਸਾਡੇ ਬਚਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।” ਆਮ ਦੇ ਫੁੱਲ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨਾਰੀ ਦਾ ਨਾਮ ਉਰਵਸ਼ੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਕੰਮ ਜਲਦੀ ਕਰੋ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ।” ਉਹ ਨਾਰੀ ਨਾਚ ਅਤੇ ਗੀਤ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗੀ। ਇਲਾਏ ਦਾ ਧਰਮੀ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਸੀ, ਵਾਸਵਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦਾ ਨਾਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਨੇ ਮਨ ਨੂੰ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਿਆ ਅਤੇ ਕੁਝ ਪਲ ਲਈ ਸਥਿਰ ਰਿਹਾ। ਪਰ, ਉਹ ਥਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਉਤਲ-ਪਤਲ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਠ ਗਿਆ। ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਨੇ ਉਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਜਾ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਹ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਰਵਸ਼ੀ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਅਕਾਸ਼ ਵੀ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਦਾ ਦਿਲ ਵੀ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਭਟਕਣ ਲੱਗਾ। ਭਟਕਦੇ-ਭਟਕਦੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਤੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਹ ਨਾ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਰੰਭਾ, ਮੇਨਕਾ, ਪ੍ਰਮਲੋਚਾ ਅਤੇ ਪੁੰਜਿਕਸਥਲੀ, ਸੂਰਿਆਦਤਾ, ਵਿਸ਼ਾਲਾਖੀ, ਚੰਦਰਾ ਅਤੇ ਚੰਦਰਪ੍ਰਭਾ — ਉਹ ਸਭ ਪੁੱਛਦੇ, “ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਮਰਤ ਦੇ ਲਈ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈ?” “ਹੀਜੜਾ, ਮਰਦ ਅਤੇ ਨਾਰੀ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਗੱਲ ਸੁਣੀ। ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠਾ ਦੇਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਅਸਮਾਨੀ ਨਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸਨ, ਪੁਰੂਰਵਾਸ, ਇਲਾਏ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨੇ...