ਮੁਨਿਵਰ! ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਭਗਤ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ’ਤੇ ਜਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਭਾਵੇਂ ਇਕ ਗਾਂ, ਇਕ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਉਂਗਲ ਦੇ ਪੱਬਰ ਬਰਾਬਰ ਜਮੀਨ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ—ਜਾਂ ਗਾਂ, ਘੋੜਾ, ਤਿਲ, ਕਪੜਾ, ਭਾਂਡਾ ਜਾਂ ਤਾਮੇ ਦੀ ਦੁੱਧ ਵੱਟਣ ਵਾਲੀ ਹੰਡੀਆ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਅਖੁੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਅੱਗੇ ਰਸਤਾ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਮੀਨ ਤੇ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਉਹ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਡਰ—ਜੋ ਕੋਈ ਉਥੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਵਸਤੂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਫਲ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਘੜੀ ਲੈ ਕੇ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੇ-ਮੁਖੀ ਦੇਵਤਾ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਧਨ-ਧਾਣ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਵਰਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਰਾਜਾ ਪੁਰੂਰਵਾ ਨੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਇਲਾ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਵਲੋਂ ਇਹ ਸਭ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਪੁਰੂਰਵਾ ਨੇ ਉਹ ਅਪਸਰਾ ਕਿਵੇਂ ਵਿਆਹ ਲਈ? ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਬਿਲਕੁਲ ਸੱਚੀ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਜਾਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ—ਨਰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ—ਬਦਰੀਕਾਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਮਘਵਾਨ (ਇੰਦਰ) ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਜੋ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਆਏ ਸਨ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਇਥੇ ਆਏ, ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਨਰ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਆਮ ਦੇ ਫੁੱਲ ਨਾਲ ਇਕ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ ਦਾ ਸ੍ਰਜਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਜੰਗਾਂ ਨਾਰੀ ਵਰਗੀਆਂ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਾਰੀ ਉਭਰੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰ (ਇੰਦਰ) ਨੇ ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਇਸ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਮਿਲੇ।” ਨਰ-ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਸਾਡੇ ਬਚਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਇਹ ਉਰਵਸ਼ੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।” ਆਮ ਦੇ ਫੁੱਲ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨਾਮੀ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਸਵਰਗ ਗਿਆ ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਕੰਮ ਜਲਦੀ ਕਰ, ਹਰ ਯਤਨ ਕਰ। ਇਹ ਨਾਰੀ ਨਾਚ-ਗੀਤ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਇਲਾ ਦਾ ਧਰਮੀ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂਰਵਾ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵਾਸਵ (ਇੰਦਰ) ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨੱਚਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਪੁਰੂਰਵਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਤੇ ਪਲਕ-ਮਾਤਰ ਲਈ ਸਥਿਰ ਰਿਹਾ। ਪਰ ਫਿਰ, ਉਹ ਥਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋਇਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਮੁੜ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਪੁਰੂਰਵਾ ਨੇ ਉਹ ਸਥਾਨ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਜਾ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਹ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ। ਜਦ ਸਵਰਗ ਉਰਵਸ਼ੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਉਹ ਥਾਂ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਈ। ਉਰਵਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਕੇ, ਪੁਰੂਰਵਾ ਦਾ ਦਿਲ ਵੀ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਖਿਰਕਾਰ ਕਾਲ ਦੇ ਮਹਾਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।