ਮਹਾਂਕਾਲ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਮ ਵਿਚ ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਦੇਹ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੰਖਿਆ ਮਾਰਗ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈ, ਜਿਹੜੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਜੋ ਮਹਾਕਾਲ ਅਰਨਯ ਵਿੱਚ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਨਾਲ ਜੋਤੇ ਹੋਏ ਰਥਾਂ 'ਚ ਆਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰਥ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਸੁਗੰਧਤ ਵਾਤਾਵਰਨ ਅਤੇ ਅਦੁੱਤੀਯ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਕਈ ਝੰਡੇ ਅਤੇ ਧਜੀਆਂ ਲਹਿਰਾ ਰਹੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਜ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਮਹਾਂਕਾਲ ਵਿਖੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ-ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿਚ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰੀ ਉਹ ਬਹੁਤ ਧਨਵਾਨ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਮਹਾਂਕਾਲ ਦੇ ਅਰਨਯ ਵਿੱਚ ਗੋਬਰ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਰੁਦ੍ਰ-ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਵੱਡੇ ਸੁਖ-ਭੋਗ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਰਾਜਾ ਬਣਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰ-ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਰਤਾ-ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇ en lokan nu, chahe oh pavittar kshetar vich na vi vasde hon, te kathor niyam na vi apnaunde hon, mute, moorkh, andhe, behre, athva jinna vich tapasya di kami hai—ehna sabh nu, jadon samay di prabhav naal praan chhadde jande ne, he Vyasa, oh vi Rudra-lok nu prapt karde ne। ਓਥੇ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਕਾਲੀ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਮਾਤਾ ਦਾ ਉਪਹਾਸ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਅਤੇ ਗੌਰੀ ਜੀ ਵਿਚ ਝਗੜਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਖੱਡ ਬਣਾਈ ਗਈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ "ਕਲੇਸ਼-ਨਾਸਕ" ਪਿਆ। ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਥੇ ਚੰਦਨ ਦਾ ਇਕ-ਛੋਟਾ ਟੁਕੜਾ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਥੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਇਕ ਗਾਂ, ਇਕ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਇਕ ਉਂਗਲ ਜਿੰਨੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਗਾਂ, ਘੋੜਾ, ਤਿਲ, ਕਪੜਾ, ਪਾਤਰ ਜਾਂ ਤਾਮੇ ਦੀ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਹੰਡੀ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਭ ਜਿਹੜੇ ਇਹ ਦਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਉਥੇ ਮਾਤਾ ਜੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੀ ਰਾਹ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਜਾਵੇ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜਾਂ ਜਾਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਦੁਖ-ਤਕਲੀਫ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਆਦਿ ਤੋਂ ਡਰ ਹੋਵੇ—ਜੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਤ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਮਾਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਮਾਤਾ ਦੇ ਅੱਗੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਕਲਸ਼ੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਛੇ-ਮੁੱਖ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸੋਭਾ, ਭਾਗ, ਅਤੇ ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਪੁਰੂਰਵਾਸ, ਜੋ ਇਲਾ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਨੇ ਉਸ ਦਿਵ੍ਯ ਅਪਸਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ—ਇਹ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ, ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਜਾਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ। ਇਸੇ ਦੌਰਾਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬਦਰੀਕਾਸ਼੍ਰਮ ਵਿਖੇ ਵੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਮਘਵਾਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਵਿਘਨ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।