ਜਦੋਂ ਵਿਣੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ, ਜੋ ਕਿ ਸਵਰਗ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਹੀ ਧਿਆਨ ਧਰਨਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੰਤਾਨਿਕ ਨਾਮਕ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਰੀਰਾਂ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਨਾਗ ਤੇ ਯਕਸ਼—all ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ, ਜਦੋਂ ਸਰਯੂ ਨਦੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਉਹ ਲੋਕ ਆਕਾਸ਼ੀ ਵਾਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਇਥੇ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਮਹਾਬਲੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਥਾਨ 'ਗੋਪ੍ਰਤਾਰ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸੌਂ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਵੀ ਇਹ ਮਿਲਾਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਗੋਪ੍ਰਤਾਰ ਤੇ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਹਰਿ ਜੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਜੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਲੋਕ ਅਯੋਧਿਆ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਗੋਪ੍ਰਤਾਰ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਕਦੇ ਵੀ, ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਨਾ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ, ਗੋਪ੍ਰਤਾਰ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਪਾਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁਚੱਜਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਸਫੈਦ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਧਰਮਾਤਮਾ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਦਿਵ੍ਯ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇਆਂ ਦੇ ਫਲ ਗੋਪ੍ਰਤਾਰ ਦੇ ਦਿਨ ਉਚਾਰਣ, ਹੋਮ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਇੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗੋਪ੍ਰਤਾਰ ਦੇ ਦਿਨ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ, ਇੱਥੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅਨੇਕ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਭੋਜਨ, ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਤੇ ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰ ਗ੍ਰਹਣ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਇੱਥੇ ਘੀ ਜਾਂ ਤਿਲ ਦੇ ਤੇਲ ਦੀਆਂ ਦੀਵੀਆਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਯੱਗ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੀਰਥ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੀ ਸਮੂਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਜੋ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਇੱਕ ਵੀ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਣ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੋਪ੍ਰਤਾਰ ਤੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਇਕ ਮਹੀਨਾ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕਰਦੈ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਭ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਧੂਪ ਅਰਪਣ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅਗਨਿਹੋਤਰ ਯੱਗ ਜਿਤਨਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਇਹ ਸਥਾਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਚੰਭਿਤ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਸ ਸੋਨਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੂੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਤਮ ਤੀਰਥ ਤੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਦਸ ਸੋਨਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਪੁੰਨ ਸਵਰਗ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਪਾਤਾਲ ਤਕ ਗੂੰਜਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।