ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਭਗਤ ਸੀ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ ਉੱਥੇ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਰਹਿੰਦੇ, ਗੀਤਾਂ ਅਤੇ ਵਾਦਯਾਂ ਦੀਆਂ ਮਧੁਰ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਸਫਰ ਸਜੀ ਰਹਿੰਦੀ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਵੀ ਪੈ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵੀ ਉਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਹੁੰਦਾ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਓਥੋਂ ਵੀ ਥੱਲੇ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਟਾਪੂਆਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ। ਉਥੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਭੋਗਦਾ, ਮਰਦਾਂ ਤੇ ਅਮਰਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਸੋਹਣਾ, ਸੁਭਾਗਾ, ਮੋਹਕ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤ੍ਰੀ, ਵੈਸ਼, ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ—ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਸਭ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਰਥਾਂ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਾਂ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਲੋਕ ਅਟੱਲ ਤੇ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਰਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਹਾਕਾਲ ਵਿੱਚ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੰਖਿਆ ਦੇ ਪਥਿਕ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਜੋ ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਸਿੰਘਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਅਦੁੱਤੀ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਦਯ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਏ, ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਬੈਨਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਘੰਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਮਰੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨਵਾਨ, ਉੱਚ-ਕੁਲ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗੋ-ਮਯ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਵੱਡੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਭੋਗ ਕੇ, ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਜਾਂ ਕੜੀ ਰੀਤ ਨਹੀਂ ਨਿਭਾਉਂਦੇ, ਚੁੱਪ, ਮੰਦ-ਬੁੱਧੀ, ਅੰਨ੍ਹੇ, ਬਹਿਰੇ ਜਾਂ ਜੋ ਤਪ ਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਤੋਂ ਵਿਹਣ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਮਰਨ ਤੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਸਰੀਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਭੋਗ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਕਦੇ ਕਾਲੀ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਦੇਵੀ, ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਉਥੇ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਗੌਰੀ ਵਿਚ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਖੱਡ ਬਣਾਈ ਗਈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ 'ਝਗੜਾ ਨਾਸਕ' ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਥੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ—even ਚੰਦਨ ਦੀ ਥੋੜੀ ਭੀ ਭਾਗ—ਜੋ ਉਥੇ ਜਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਗਾਂ, ਇੱਕ ਇੱਛਾ, ਜਾਂ ਉਂਗਲ ਦੇ ਪਰਮਾਣੇ ਜਮੀਨ ਭੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ, ਗਾਂ, ਘੋੜਾ, ਤਿਲ, ਕਪੜਾ, ਭਾਂਡਾ ਜਾਂ ਤਾਮਬੇ ਦਾ ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਭਾਂਡਾ—ਜੋ ਇਹ ਦਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕਰਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਉਥੇ, ਦੇਵੀ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਜੋ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪਿੱਠ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਅੱਗੇ ਰਸਤਾ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਆਪਣੀ ਜਮੀਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਜਾਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਜਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋ ਕੇ, ਦਿਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਪਵਾਸ, ਦਾਨ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ, ਉਥੇ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਭੋਗਦੇ, ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਇੱਥੇ ਵੀ ਉੱਚੀ ਜਿੰਦਗੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।