ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਨਿਰਵਿਕਾਰੀ ਲੋਕ ਦੇ ਆਨੰਦ ਲੈਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਰੂਪ-ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਕੋਲ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵਨਵਾਸੀ ਰੀਤਾਂ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੀਹਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਕਟਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਦੰਦ-ਰਹਿਤ ਘਰੜੀ ਵਰਤਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਟਾਵਾਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਵਿੱਖ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਲਾਠੀ ਫੜਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਖੱਟ ਮੀਂਹ, ਕੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਹਾ-ਵਨ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਆਸ ਜੀ, ਸੁਣੋ—ਜੋ ਇੱਥੇ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੰਦਿਰਾ ਸੁਣੋ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਦਿਵਿਆ ਰਥੀ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਵਾਧਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਲੋਕ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਟਾਪੂਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਉਹ ਵਧੀਆ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਮਰਤਾਂ ਤੇ ਅਮਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ, ਆਕਰਸ਼ਕ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ—ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਜਾ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਜਾਂ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਲੋਕ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਨੰਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਗੁਪਤ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਮਹਾਕਾਲ ਵਿੱਚ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਾਂਖਿਆ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੁਖ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਜੋ ਮਹਾਕਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ੇਰਾਂ ਨਾਲ ਜੁਤੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰਥ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੁਗੰਧ-ਭਰੇ, ਅਨੁਪਮ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਧਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਥੀ, ਚੰਨੀਆਂ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ। ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਮਰੇ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਮਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੌਲਤਵਾਨ, ਉੱਚ-ਕੁਲ ਅਤੇ ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਹਾਕਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗੋ-ਮੈਲ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਗੱਲ ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਜਾਂ ਸਖ਼ਤ ਨਿਯਮ ਨਾ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਜੋ ਗੂੰਗੇ, ਮੰਦ-ਬੁੱਧੀ, ਅੰਨ੍ਹੇ, ਬੋਲੇ, ਜਾਂ ਜੋ ਤਪ-ਵ੍ਰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਵਿਆਸ ਜੀ, ਜਦ ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦਿਵਿਆ-ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਦੇ ਕਾਲੀ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਥੇ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਗੌਰੀ ਵਿਚ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਖੱਡ ਬਣਾਈ ਗਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ 'ਝਗੜਾ-ਨਾਸਕ' ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਥੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—even ਜੇਕਰ ਚੰਦਨ ਦਾ ਇੱਕ ਟੁਕੜਾ ਹੀ ਹੋਵੇ—ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।