ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਅਤੇ ਹਰ ਇਕ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਹ ਸਦਾ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਭਿਖਿਆ ਮੰਗ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਧਰਮਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ ਦੇਹ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਗੁਪਤ ਗਣਾਂ 'ਗੁਹ੍ਯਕ' ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਾਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗਾ ਹੀ ਮਹਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਦੇਵਤਾ, ਦਾਨਵ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ—ਸਭ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਆਦਰਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਅਣਗਿਣਤ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਇਥੋਂ ਵੀ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਣ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਆਖ਼ਰੀ ਘੜੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਉਹ ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਉਹ ਉਥੇ ਆਦਰਯੋਗ ਬਣ ਕੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ, ਨਿਰਮਲ ਲੋਕ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਐਸਾ ਪੁਰਸ਼ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੂਪਨਾ ਔਰਤਾਂ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਧਨ-ਸੰਪੱਤੀ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਨਵਾਸੀ ਜੀਵਨ ਅਨੁਸਾਰ ਰਹਿੰਦਾ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਟੁੱਕੜੇ ਖਾਂਦਾ, ਪੱਥਰ ਪੀਸ ਕੇ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਝਾਂਜਰ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਬਣਾਉਂਦਾ। ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਜਟਾਧਾਰੀ ਹੁੰਦਾ, ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਛੱਡਦਾ ਤੇ ਚੰਗੀ ਲਾਠੀ ਰੱਖਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਚੋਣੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਥੇ ਕੀੜੇ-ਮਕੌੜੇ, ਕਾਂਟੇ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਹੋਣ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਖਾਂਦਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਭਗਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਵਣ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਆਸ ਜੀ, ਸੁਣੋ—ਜੋ ਇਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕismet ਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥੀ ਉੱਤੇ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗਣ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਉਹ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਵੀ ਡਿੱਗ ਪਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਥੋਂ ਵੀ ਡਿੱਗੇ, ਤਾਂ ਟਾਪੂਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਵੀ ਉਹ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਾਣਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਆਕਰਸ਼ਕ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਹੋਣ—ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਭਗਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਦੇਹ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਾਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਲੋਕ ਅਟੱਲ ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਹੈ, ਗੁਪਤ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਹਾਕਾਲ ਵਿੱਚ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੰਖਿਆ ਦੇ ਮਾਰਗ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਲੀ ਰਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਉੱਪਰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰਥ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੁੰਦੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਮੋਹਕ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ। ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਅਟੱਲ ਰਹੇ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨਵਾਨ, ਉੱਚਕੁਲ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗੋਬਰ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ... (ਕਥਾ ਅੱਗੇ ਚੱਲਦੀ ਹੈ)।