ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਲਕੀਅਤ, ਅਹੰਕਾਰ, ਮੋਹ ਅਤੇ ਸੰਚੈ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲਈ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਸਦਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਬਖ਼ਸ਼ਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੰਤ ਜਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਉਹ ਅਤਿਅੰਤ ਦੁਸ਼ਵਾਰ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਉਹ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੀ ਮਰਯਾਦਾ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਦਾ ਛੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੀ ਪੀੜਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਸੀ ਯੋਗ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਉੱਤੇ ਅਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਆਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁਣ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਆਕਰਸ਼ਕ, ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਅਤੇ ਧਨਵਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਭਗਤ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਵੇਦ ਪਾਠ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਭਿੱਖਾ ਮੰਗ ਕੇ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਭੋਗ ਭੋਗ ਕੇ, ਦੇਹ ਤਿਆਗਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗੁਹ੍ਯਕ ਗਣ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਰਾਜਸੀ ਅਧਿਕਾਰ ਨਾਲ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਇੱਥੋਂ ਵੀ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮਹਾਕਾਲ ਜੰਗਲ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰਿ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਜਦ ਉਹ ਦੇਹ ਤਿਆਗਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਤਜ ਵਾਲੀ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਉਥੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨਿਰਮਲ ਲੋਕ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਇਕ ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ-ਸੂਰਤ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਲਈ ਆਕਰਸ਼ਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਨਵਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਨਵਾਸੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਕੁ ਖਾਣਾ, ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁੱਟ ਕੇ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਓਖਲੀ ਨਾਲ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜਟਾਵਾਂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਚੰਗਾ ਦੰਡ ਫੜਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੌਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਜਮੀਨ ਤੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਕੀੜੇ, ਕੰਡੇ ਤੇ ਪੱਥਰ ਪਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਹਾਕਾਲ ਜੰਗਲ ਦੇ ਤਪਸਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਵਿਆਸ ਜੀ, ਸੁਣੋ—ਜੋ ਇੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਉਹ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥੀ ਉੱਤੇ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗੁੱਟਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਧੁਨ ਵੱਜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਵੀ ਡਿੱਗ ਪੈਣ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਉਥੋਂ ਵੀ ਡਿੱਗਣ, ਤਾਂ ਟਾਪੂਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਾਣਦੇ ਹਨ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਅਮਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਆਕਰਸ਼ਕ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਹੋਣ—ਜੋ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਦੇਹ ਤਿਆਗਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਾਂ ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਅਰਪਣ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਲੋਕ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਤੇ ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ।