ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਕਾਰਣ ਨੂੰ ਹੀ ਇੱਥੇ ਇੱਛਿਤ ਅਵਸਥਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਆਦਿ-ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਤੱਤ ਜੜ੍ਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤੱਤ ਦੀ ਅਸਲ ਮਕਸਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ ਤੱਤ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਤੱਤ ਦੀ ਅਸਲ ਸਿਰੁਪ ਅਤੇ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦਾ ਸੱਚਾ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਾਂਖਿਆ ਵਿਚ ਜੋ ਭਗਤੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਜਾਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਤਮਿਕ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਆਦਮੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਪੰਜ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਚਿੱਟੇ, ਮੰਗਲਮਈ, ਦਸ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਰਦਾਨ ਅਤੇ ਅਭੈ ਦੈਨ ਵਾਲੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਧਾਰਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਅਸਲ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਜਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਭਗਤ ਕਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਥਾ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਦੇ ਸਭਾ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਐਸੇ ਭਗਤ ਲੋਕ ਮਮਤਾ, ਅਹੰਕਾਰ, ਮੋਹ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਦਾ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਅਭੈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਵੱਡੀ ਹੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਬ੍ਰਹਮ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਛੱਡ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਨਿਯਮ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਦਾ ਛੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਰਾਜਸੀ ਏਕਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੰਪਤੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਆਉਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਆਕਰਸ਼ਕ, ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿਚ ਉੱਚਾ ਅਤੇ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਭਗਤ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਿਆ ਅਧਿਐਨ, ਭੀਖ ਮੰਗ ਕੇ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਗੁਹ੍ਯਕ ਗਣ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੀ ਹੀ ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੋਂ ਵਿਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਸ਼੍ਯਪ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਜੀਵਨ ਜੀਊਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਜਦ ਉਹ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਉਥੇ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਸਨਮਾਨਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਲੋਕ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਧਨਵਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਵਨਵਾਸੀ ਦੇ ਆਚਾਰ ਅਨੁਸਾਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ। ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਖਾਂਦਾ, ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁੱਟਦਾ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਲੀ ਵਰਤਦਾ ਹੈ। ਜਟਾਵਾਂ ਰੱਖਦਾ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਛੱਡਦਾ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਲਾਠੀ ਲੈ ਕੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਬਿਸਤਰਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਕੀੜੇ, ਕੰਡੇ ਤੇ ਪੱਥਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਖਾਂਦਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਅਭੈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਭਜਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਅਤੇ ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਤਪਸਵੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਵਿਆਸ ਜੀ, ਸੁਣੋ: ਜੋ ਇੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਭਾਗ ਸੁਣੋ।