ਵੈਦਿਕ ਕਰਮ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਵੈਦਿਕ ਮੰਤਰਾਂ, ਹਵਨ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਵੇਂ ਚੰਦ ਅਤੇ ਪੂਰਨਿਮਾ ਦੇ ਦਿਨ, ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਛਤ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਿੱਚ ਸੋਮਾ ਪਾਨ, ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਵਿਧੀਆਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੈ। ਅੱਗ, ਧਰਤੀ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਜੇਹੜਾ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਯੋਗਿਕ ਵਿਧੀ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਸਾਂਖ੍ਯ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਨੂੰ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜੜਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਪਚੀਸਵੇਂ ਤੱਤ, ਪੁਰੁਸ਼, ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰ ਛਬੀਸਵਾਂ ਤੱਤ ਹੈ—ਸਰਜਨਹਾਰ, ਸਰਵਜ੍ਯ, ਚੇਤਨ ਅਤੇ ਸਰਵਸਵਾਮੀ। ਪੁਰੁਸ਼ ਸਦਾ ਅਵ੍ਯਕਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਾਰਣ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ ਹੈ। ਗਿਣਤੀ ਲਈ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਪ੍ਰਧਾਨ (ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ) ਨੂੰ ਵੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਾਰਣ ਵੀ ਰੁਦ੍ਰ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਛਤ ਅਵਸਥਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਧਾਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਤੱਤ ਜੜ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਦੇਸ਼ ਦੀ ਅਸਲ ਵਖਰੀਅਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੱਤ ਨੂੰ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵਿਖਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਾਂਖ੍ਯ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਇਹ ਭਗਤੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਤਮਿਕ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੂਜਾ, ਪ੍ਰਾਣ-ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਨਿਯਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਕਰਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਕਮਲ-ਕੇਂਦਰ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਪੰਜ ਮੁੱਖ ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ੁਭ, ਸਫੈਦ, ਦਸ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਦਾਤਾ ਤੇ ਅਭਯ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਭਗਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਭਗਤੀ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਖੁਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਲੋਕ ਮਲਕੀਅਤ, ਅਹੰਕਾਰ, ਲਗਾਵ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਨ। ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਅਭਯ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਨ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਛੱਡ ਕੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥ ਦੇ ਨਿਯਮ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਦਾ ਛੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਸੀ ਦਿਵ੍ਯ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਖ਼ਾਸ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੇ ਸਵਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਇੱਛਤ, ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿਚ ਸਰਵੋਚ, ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਵੈਦਿਕ ਅਧ੍ਯਨ ਕਰਦੇ, ਭਿਖਿਆ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸੰਗੀ-ਗੁਹ੍ਯਕਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨ, ਉਹ ਵੀ ਰਾਜਸੀ ਦਿਵ੍ਯਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਦੇਵ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਸਾਲਾਂ, ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਕਰੋੜ ਹੋਰ, ਉਹ ਰਾਜਸੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਕਾਲ ਅਰਨਯ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ ਉੱਚੀ ਉਡਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਗੁਹ੍ਯਕਾ ਸੰਗੀ-ਭਾਈਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਅਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।