ਇਕ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਨਫ਼ਰਤ ਅਤੇ ਭਟਕਾਵ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਵਰਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਮਹਾਨ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਆਵਸ਼ਕਤਾ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਵਰਤ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੂੰ ਖੋਪੜੀ ਭਰ ਕੇ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਨ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਖੋਪੜੀ ਵਿਚ ਭੋਜਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਰਸਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਵਿਚ ਕੁਝ ਅਪਵਾਦ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਵਰਤ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿਚ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸਿੱਧਾ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਇਸ ਦਾ ਪਾਠ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਵਾਸ-ਥਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਗੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ‘ਤੇ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਆਤਮਿਕ ਅਭਿਆਸ ਵਿਚ ਸਥਿਤ ਪੁਰਸ਼ ਜਾਂ ਮਹਿਲਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਪਰ, ਦੋਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ ਅਤੇ ਮਹਿਲਾ, ਸਮਾਜਿਕ ਵਰਗਾਂ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਪੜਾਅਵਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ‘ਤੇ ਵਾਸ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਕਰਮ, ਮਨ ਅਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ? ਸਾਨੂੰ ਰੁਦ੍ਰ ਭਗਤੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ। ਇਸ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰੀ, ਵੈਦਿਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸਮਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਆਤਮ ਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਵੀ ਹਨ। ਧਿਆਨ, ਏਕਾਗ੍ਰਤਾ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਰਾਹੀਂ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਵਰਤ, ਉਪਵਾਸ, ਨਿਯਮਾਂ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੰਯਮ ਰਾਹੀਂ; ਗਊ ਦੇ ਘੀ, ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ, ਸੁਗੰਧਤ ਪਦਾਰਥ, ਲਾਲ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਅਤੇ ਦਾਨ ਰਾਹੀਂ; ਘੀ, ਗੁਗਗਲ ਦੀ ਧੂਪ, ਕਾਲੀ ਅਗਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਰਾਹੀਂ; ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਸਤ੍ਰ, ਇਤਰ, ਸਤੁਤੀ ਦੇ ਭਜਨ, ਝੰਡੇ, ਪੰਖੇ, ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਸਜਾਵਟ ਰਾਹੀਂ; ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਭੋਜਨ, ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤਾਂ, ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਅਨਾਜ ਰਾਹੀਂ ਲੋਕ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵੈਦਿਕ ਕਰਮ ਉਹ ਹਨ, ਜੋ ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ, ਹਵਨ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਮਾਵਸ ਅਤੇ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਛਤ ਆਚਰਨ ਸੋਮਾ ਪੀਣਾ, ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਨਿਯਮਤ ਕਰਮ ਹਨ। ਅੱਗ, ਧਰਤੀ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਚੰਦ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹਰ ਕਰਮ ਦਿਵਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਹੋਰ ਯੋਗਿਕ ਮਾਰਗ ਸੰਖਿਆ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜੜਤੱਤਵਾਂ ਨੂੰ ਪਚੀਵੀਂ ਤੱਤ, ਪੁਰੁਸ਼, ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰ ਛੱਬੀਵਾਂ ਤੱਤ ਹੈ—ਸਰਜਨਹਾਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਚੇਤਨ ਅਤੇ ਸਰਵ-ਸਵਾਮੀ। ਪੁਰੁਸ਼ ਸਦਾ ਅਵਿਆਕਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਾਰਣ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹੈ। ਗਿਣਤੀ ਲਈ, ਪ੍ਰਧਾਨ (ਮੂਲ ਪਦਾਰਥ), ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਵੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਾਰਣ ਵੀ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਇੱਛਤ ਅਵਸਥਾ ਹੈ। ਉਹ ਤੱਤ ਪ੍ਰਧਾਨ ਵਿਚ ਅਚੇਤਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਕਸਦ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੱਤ ਨੂੰ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸੱਚਮੁਚ ਸਮਝਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਸੰਖਿਆ ਵਿਚ ਸਥਾਪਤ ਭਗਤੀ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਤਮਿਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਹੋਰ, ਪ੍ਰਾਣ-ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਕਰਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਕਮਲ-ਕੇਂਦਰ ਵਿਚ ਬੈਠੇ, ਪੰਜ ਮੁੱਖ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਚਿੱਟੇ, ਮੰਗਲਕਾਰੀ, ਦਸ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਅਭਯ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਭਗਤ ਕਹਾਇਆ। ਇਹ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਖੁਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ, ਰੁਦ੍ਰ ਭਗਤੀ, ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਮਾਰਗ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।