ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਉਹਨਾਂ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕੀਤੀ ਹੈ ਜੋ ਭਗਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਵੱਡੇ ਕਾਲਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤੋ, ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ। ਉਥੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਦੋ-ਅੱਖਰੀ ਨਾਮ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਪਾਲ-ਵ੍ਰਤ—ਖੋਪੜੀ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਤ—ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਕਟ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਕਪਾਲਪਾਣੀ, ਜੋ ਭਿਕਸ਼ਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਅਤੇ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਵੈਰੀ ਲਈ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਮਿੱਟੀ, ਭਸਮ ਤੇ ਪਾਣੀ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਪਾਲ-ਵ੍ਰਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪ ਵੀ ਧਾਰਿਆ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਹੈ। ਪਰ, ਮਨੁੱਖ ਜਦੋਂ ਵੈਰ ਜਾਂ ਮੋਹ ਕਰਕੇ ਇਹ ਮਹਾਨ ਵ੍ਰਤ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਮਹਾਨ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਇਸ ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਭਿਕਸ਼ੂ ਨੂੰ ਖੋਪੜੀ ਭਰਕੇ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੂਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਖੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ; ਇਹ ਰਾਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਪਰ, ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ ਮਹਾਨ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਕਰਕੇ ਵੀ ਅਸਾਵਧਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਭੀ ਦੋਸ਼ ਤੇ ਅਪਵਾਦ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਵੱਡਾ ਵ੍ਰਤ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਇਸ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧਾ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਆਸਥਾਨ—ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਆਦਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਦੋਸ਼ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ’ਤੇ ਵੱਸੇ। ਲਾਭ ਲਈ ਕਿਸੇ ਪੁਰਖ ਜਾਂ ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ—ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਧਾਰਮਿਕ ਅਭਿਆਸ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ। ਪੁਰਖ ਤੇ ਇਸਤਰੀ, ਚਹੁੰ ਵਰਣਾਂ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਕਰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਰਾਹੀਂ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸਿਆਮ ਰੱਖ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ? ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ? ਇਸ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ। ਇਹ ਭਗਤੀ ਸੰਸਾਰੀ, ਵੇਦਿਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਧਿਆਨ, ਸਮਾਧੀ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਰਾਹੀਂ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਵ੍ਰਤਾਂ, ਉਪਵਾਸਾਂ, ਨਿਯਮਾਂ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸਿਆਮ ਨਾਲ ਭੀ। ਗਾਂ ਦਾ ਘੀ, ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਪਦਾਰਥ, ਲਾਲ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ; ਘੀ, ਗੁਗਲ ਦੀ ਧੂਪ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਅਗਰ ਦੀ ਧੂਪ ਨਾਲ; ਵਸਤ੍ਰ, ਅਤਰ, ਸਤੁਤੀ ਦੇ ਗੀਤ, ਝੰਡੇ, ਪੱਖੇ ਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ; ਭੋਜਨ, ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਭੋਗ ਸਮੇਤ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਵਰਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹਨ। ਜੇਹੜੇ ਕਰਮ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ, ਹੋਮ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੇਦਿਕ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਮਾਵੱਸ ਤੇ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਛਤ ਆਚਰਨ ਸੋਮਾ ਪੀਣਾ, ਯਜਨਾ ਕਰਨੀ ਤੇ ਹੋਰ ਨਿਯਮਿਤ ਕਰਮ ਹਨ। ਅੱਗ, ਧਰਤੀ, ਵਾਯੂ, ਆਕਾਸ਼, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਵਯ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਯੋਗਿਕ ਮਾਰਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਂਖਿਆ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਵੀ ਸੁਣੋ। ਜੜ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਪਚੀਸਵੇਂ ਤੱਤ, ਪੁਰੁਸ਼, ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰ ਛਬੀਸਵਾਂ ਤੱਤ ਹੈ—ਸਰਵਜ্ঞান, ਚੇਤਨ ਤੇ ਸਰਵ-ਸਵਾਮੀ। ਪੁਰੁਸ਼ ਸਦਾ ਅਵਿਅਕਤ ਹੈ ਤੇ ਕਾਰਣ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹੈ। ਗਿਣਤੀ ਲਈ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਮੁਲ ਤੱਤ (ਪ੍ਰਧਾਨ) ਨੂੰ ਵੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਤ, ਤੇ ਸਾਂਖਿਆ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਦੀ ਹੈ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁਣਨ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸਭ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।