ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੰਨ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਜੋ ਹਵਾ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੇਂ ‘ਚ ਰਾਮ ਜੀ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਰਯੂ ਨਦੀ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਅਦਭੁਤ, ਅਕਲਪਨੀਆ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੋ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਉਹ ਥਾਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਵਿ্ণੂ ਜੀ ‘ਚ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਸਾਧਿਆ, ਮਰੁਤ ਗਣ, ਇੰਦਰ, ਅਗਨੀ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈ, ਸੁਪਰਨ, ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਅਤੇ ਦੈਤ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ—all ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ, ਤੇਜਸਵੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਵਿ্ণੂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ ਕਿਹਾ: “ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ।” ਵਿ্ণੂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ‘ਤੇ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਰਾਮ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।” ਸੰਤਾਨਕ ਨਾਮ ਵਾਲੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਹਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਨਾਗ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅਸਥਾਨ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸਰਯੂ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਵਾਹਨਾਂ ‘ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ, ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕੀਤੇ। ਸਭ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਉਥੇ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਅਧਿਅਾਪਕ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਗੋਪ੍ਰਤਾਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇਕਰ ਇਹ ਮਿਲਾਪ ਸੌਂ ਜਨਮਾਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਗੋਪ੍ਰਤਾਰ ‘ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਸਦਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵਿਆਪਕ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਗੋਪ੍ਰਤਾਰ ‘ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਲੋਕ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਗੋਪ੍ਰਤਾਰ ‘ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਅਯੋਧਿਆ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਕਦੇ ਵੀ, ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ, ਨਾ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ, ਗੋਪ੍ਰਤਾਰ ਵਰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜਾਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਸੁਫੈਦ ਵਸਤ੍ਰ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪੁੰਨਵਾਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਦਿਵ੍ਯ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗੋਪ੍ਰਤਾਰ ਦੇ ਦਿਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਾਠ, ਹੋਮ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਇੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੋਪ੍ਰਤਾਰ ਦੇ ਦਿਨ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ, ਇੱਥੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਂ ਉੱਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦਾਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿਖੇ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਜਾਂ ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਚੰਦ੍ਰ ਗ੍ਰਹਣ ‘ਤੇ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਘੀ ਜਾਂ ਤਿਲ ਦੇ ਤੇਲ ਦੀ ਦੀਵਾ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਯਗ੍ਯ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ‘ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸੋਨਾ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੋਪ੍ਰਤਾਰ ਤੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।