ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜੋੜ ਕੇ, ਮੱਥਾ ਟੇਕਦੇ ਹੋਏ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਿਵ ਜੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਨੰਦੀ ਬੈਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਕੋਮਲ ਸਵਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਤੇ ਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਹਨ, ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਚਮੜੇ ਨੂੰ ਵੱਸਤਰ ਵਜੋਂ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਤੇ ਉਜਲੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ-ਅੰਦਰ, ਅੰਦਰਕਰਨੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਅੰਧਕਾਸੁਰ ਦੇ ਸੰਹਾਰਕ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਰਵੋਚ ਸ਼ਾਸਕ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਪੱਸਵੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵਿਰੂਪਾਖ਼ਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਨਾਮ ਵਾਲੇ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਰੂਪ ਧਾਰੀ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸੰਹਾਰਕ, ਨਿਰਾਕਾਰ, ਸੁੰਦਰ, ਸੌਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਵਰਾਹ ਤੇ ਕੁੱਛ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਸੰਹਾਰਕ ਸਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ। ਸਿਵ ਜੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਦੇਖੇ ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਦਿਵਿਆ ਤੇਜ, ਤਿੰਨੋ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਆਤਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਇਸ ਦਿਵਿਆ ਪੂਜਾ ਰਾਹੀਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ ਨਿਯਮਾਂ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਇਕ-ਇਕ, ਦੋ-ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਭ ਲਈ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਉੱਜੈਨੀ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।” ਫਿਰ ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝਣ ਪੈ ਗਈ ਹੈ? ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਹੋ ਰਹੀ ਘਟਨਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣੋ। ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਅਸੁਰ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਦ੍ਰੋਹਣ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਮਾਇਆਵਾਨ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੈਤੀਆਂ—ਜੋ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਜੇਤੂ ਹਨ—ਸਾਥੀ ਹਨ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅਸਲੀਲ ਚਾਲਾਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਲੁਕ-ਲੁਕ ਕੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖੋਪੜੀਆਂ ਡਿੱਗਣ ਤੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਕਰਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਿਯਮ ਤੇ ਸਥਿਰਤਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੋਈ।” ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਿਵ ਜੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ, “ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਦਿਵਿਆ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਭੈਅਨਕ ਰੂਪ ਧਾਰੀ ਹੋ। ਜੋ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ। ਤਪੱਸਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ, ਮਨ, ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਤੁਸੀਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ, ਅਪਨੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਹੈ।” ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਮੱਥਾ ਟੇਕਦੇ ਹੋਏ, ਸਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਨਾਸ਼ਵੰਤ ਜੀਵ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਦਰ ਤੇ ਆਏ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦਿਓ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦਿਓ।” ਸਿਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਜੋ ਵਰਦਾਨ ਬਹੁਤ ਦੁਲੱਭ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ।” ਜਦੋਂ ਸਿਵ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਅਸੀਂ ਵੱਡਾ ਵਰਦਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਪੂਰਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਹੈ।” ਸਿਵ ਜੀ ਫਿਰ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਹਨ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸੰਹਾਰਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਜਟਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਿਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜ ਕੇ, ਰੋਕਣ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਲਈ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।