ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਨੇ ਵੱਡੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸਭ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਰਸਮ ਅਦਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਧਿਆਨ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਸੜ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਵੀ, ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਇਆ। ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ—ਭਗਵਾਨ—ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉੱਥੇ ਆਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅਨੇਕਾਂ ਅਦਭੁਤ ਆਕਾਰਾਂ ਸਨ—ਕੁਝ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ, ਕੁਝ ਨਿਰਇੱਛਾ; ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ। ਉਹ ਅਣਿਮਾ ਆਦਿ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਅਤੇ ਯੋਗੀ-ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸਨ। ਕੁਝ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਬਘੇਰਿਆਂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ, ਕਾਂ, ਬਗਲਿਆਂ ਤੇ ਚਮਗਾਦੜਾਂ ਵਰਗੇ ਭਿਆਨਕ ਸਨ। ਕੁਝ ਨਿਰਾਕਾਰ, ਕੁਝ ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਕਿਸੇ ਦੇ ਇੱਕ, ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਸਿਰ ਸਨ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਇੱਕ, ਦੋ ਜਾਂ ਕਈ ਕੰਨ, ਜਾਂ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਕੰਨ ਸਨ। ਕੋਈ ਇੱਕ ਲੱਤ, ਦੋ ਲੱਤਾਂ, ਕਈ ਲੱਤਾਂ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਲੱਤਾਂ ਦੇ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੰਗ ਚਿੱਟੇ, ਕਾਲੇ, ਗੂੜ੍ਹੇ, ਮਿਸ਼੍ਰਤ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ-ਕਾਲੇ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸਨ—ਭਾਲੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਪੱਟਿਸ਼, ਗਦਿਆਂ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਹਥਿਆਰ। ਕੁਝ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਗਦੀਆਂ, ਮੁਗਦਰ, ਪੱਥਰ, ਓਖਲੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਾਜਾ-ਤਬਲੀਆਂ, ਭੰਭਾ, ਭੇਰੀ, ਵੀਣਾ, ਪਣਵ, ਬਾਂਸਰੀ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹੋਰ ਵਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੁਡੰਕਾ, ਸ਼੍ਰਿੰਗਿਕਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਜ ਵੀ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਗਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਮਿਲਣੇ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਔਖੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਐਸੇ ਸਮੇਂ, ਵਿਆਸ ਜੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਤਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਹਸ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: “ਤੁਸੀਂ ਬੈਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋ, ਮਾਯਾ-ਮਧੁਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਅਤੇ ਭਾਲਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਹੋ। ਅੰਦhaka ਦੇ ਸੰਹਾਰਕ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਣਾਮ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਰਮ ਸ਼ਾਸਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਸੀਂ ਵਿਰੂਪਾਕਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਨਾਮ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਹੋ। ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ, ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਸੰਹਾਰਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਨਿਰਾਕਾਰ, ਸੁੰਦਰ, ਸੌਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਦਿੰਦੇ, ਸੂਰ, ਸ਼ੁਭ ਕਛੂਆ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਸੰਹਾਰਕ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।” ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਦਿਵ੍ਯ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਅੰਤਰ ਆਤਮਾ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਬੋਲੇ: “ਇਸ ਦਿਵ੍ਯ ਰਸਮ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ ਨਿਯਮਾਂ ਦੇ ਪੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਦੋ-ਤਿੰਨ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ। ਤੁਹਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਉੱਜੈਨੀ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।” ਇਸ ਸਮੇਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕਿਹੜੀ ਵਜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਹੱਲੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਨ?