ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਅੰਡਿਆਂ ਤੋਂ ਜੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਜੋ ਖੋਪੜੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵੇਖੋਗੇ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਲੱਖਣ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਕੋਲ ਚਲੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦਰਨੀਯ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਕੋਇਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਜੋ ਨੰਦਨ ਵਾਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੰਦਰ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਵਧੀਆ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੰਗੇ ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਆ ਗਏ ਹੋ।" ਪਰ ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਅਦਭੁਤ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਉੱਤੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਦਿਸਿਆ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਵੇਖ ਲਵੋਗੇ, ਪਰ ਬਿਨਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ: "ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਰਧਾ, ਗਿਆਨ, ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਉਹ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਉਸ ਅਖੰਡ ਪਰਮ ਤੱਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਯੋਗੀ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੱਖ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਨਹੀਂ ਲਈ, ਉਹ ਸ਼ੈਵ ਦীক্ষਾ ਲੈਣ।" "ਤੁਸੀਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇ; ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੋ। ਉਹ ਹਰ ਸਮੇਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਮੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਣਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਵੇਦੀ ਤਿਆਰ ਕਰੋ; ਅੱਠ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਉਥੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ।" ਫਿਰ, ਜਿਹੜੇ ਨਮਰ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਨਿਵੇਕਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਚੰਦਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ-ਸੰਬੰਧੀ ਕਰਮ ਕਰਵਾਏ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸ਼ੈਵ ਪਰੰਪਰਾ ਅਤੇ ਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਹਿਤੈਸ਼ੀ ਹੈ, ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸਚਰਜ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ, ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ, ਸਮਪੰਨਤਾ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਸਾਰੀ ਲਗਨ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਭਸਮ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰੋ।" ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਮੰਡਲ ਧਾਰਨ ਕੀਤੇ, ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ, ਜੋ ਵ੍ਰਤ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉੱਚਤਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਧਿਆਨ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਸੜ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਸੰਪੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਵੀ, ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਕਾਰਜ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇਵਤਾ ਵਾਲੇ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਆਪਣੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ, ਨਾਨਾ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਅਤੇ ਨਿਰਾਸਕਾਮ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਅਣਿਮਾ ਆਦਿ ਦਿਵਯ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਅਤੇ ਯੋਗੀ-ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਿੱਧੀਆਂ ਨਾਲ, ਬਘੇਰਾ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ, ਕਾਂ, ਬਗਲੇ, ਚਮਗਾਦੜਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ, ਅਤੇ ਰੂਪਹੀਣ, ਰੂਪਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਪਰਗਟ ਹੋਏ।