ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਹੌਸਲੇ ਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਚਿੰਤਾਵਾਦ ਛਾ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਅਜੀਬ ਚਿੰਨ੍ਹ ਕਿਉਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਕੀ ਕਲਿਯੁਗ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਟੁੱਟ ਗਿਆ? ਧਰਤੀ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ? ਅਜਿਹਾ ਅਵਾਜ਼ ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਸੁਣੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਜਾਣੀ।” ਇਹ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਬੋਲੇ, “ਹੇ ਮਰੁਤੋ! ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਪੁੱਛਿਆ, ਹੁਣ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਨਖ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਪੰਜਵਾਂ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਖੋਪੜੀ ਨੂੰ ਕਟੋਰੇ ਵਾਂਗ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਾਇਣ ਕੋਲ ਭਿੱਖ ਮੰਗਣ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ, ਉਸ ਉੱਤਮ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਅੰਡਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਜਨਮੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰੱਖੀ ਖੋਪੜੀ ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ।” ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖੋਗੇ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਲੱਖਣ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚਲੋ ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਮਿਲੋ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵ—all ਮਿਲ ਕੇ—ਉਸ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਫੁੱਲਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਜੋ ਨੰਦਨਵਨ ਵਰਗਾ ਸੁੰਦਰ ਸੀ। ਉਹ ਜੰਗਲ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਫਲ-ਫੁੱਲ ਵਾਲੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸਨ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹੋ ਹੈ ਦੇਵਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਅੰਦਰ ਆ ਗਏ ਹੋ,” ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਵੇਖੋਗੇ, ਪਰ ਬਿਨਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਨਹੀਂ।” ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, “ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕੇਵਲ ਸ਼ਰਧਾ, ਗਿਆਨ, ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਉਹ ਜਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਗਿਆਨੀ ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਪਰਮ ਤੱਤ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਯੋਗੀ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹਨ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ੈਵ ਦੀਖਿਆ ਨਹੀਂ ਲੈਈ, ਉਹ ਸ਼ੈਵ ਦੀਖਿਆ ਲੈਣ। ਤਪੱਸਿਆ ਕਰੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮਿਲਣ; ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿਚ ਲਗੇ ਰਹੋ। ਉਹ ਸਦਾ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਦਰਸ਼ਨ ਮੈਂ ਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।” ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਦੀਖਿਆ ਦੇਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਵੇਦੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ; ਅੱਠ-ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੋਵੇ।” ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਲਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਕਲਾਧਾਰੀ ਸ਼ਿਵ ਲਈ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਜੋ ਕੁਝ ਸ਼ੈਵ ਮਰਯਾਦਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੰਪਰਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਸਭ ਦਾ ਭਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਥੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਅਚੰਭੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਸਭ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ, ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ, ਸਮਪੰਨਤਾ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਭਸਮ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੋ। ਸਾਰੇ ਜਲਕੰਭੀ ਲੈ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰਾਖਸ਼ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਓ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਸ਼ਿਵ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ, ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਾਂ ਤੇ ਚਲੇ।