ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਪਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਾਪ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਦਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੀ ਤਾਜਗੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇੱਛਾ ਦੀ ਲਹਿਰ ਉਠਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਇਆਲੁ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਅਧੋਲੋਕ ਕੰਬ ਗਿਆ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵੱਜਦੀ ਵੱਜਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਿੱਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲੀ ਬੱਘ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਸਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੀਆਂ ਹਵਾਈ ਰਥਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਕਬੂਤਰ ਅਤੇ ਭੇੜਾਂ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਵੱਡੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਮੂੜ੍ਹ, ਅੰਨ੍ਹੇ ਤੇ ਬਹਿਰੇ ਹੋ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਜਾਪਦੇ ਸਨ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਸਭ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਇਆ ਹੈ? ਕੀ ਜੁਗ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ ਹਨ? ਧਰਤੀ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰੀ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ? ਅਜਿਹੀ ਧੁਨੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਸੁਣੀ ਗਈ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਸੀ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸੁਣੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ’ਤੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਲੋਂ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਬੋਲੇ, "ਮਾਰੁਤੋ! ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਪੁੱਛਿਆ, ਹੁਣ ਉਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣੋ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਪੰਜਵਾਂ ਸਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਨਾਖ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ, ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਟੋਰਾ ਲਿਆ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਭਿੱਖ ਮੰਗੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਜੰਗਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਅੰਡਿਆਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਜੋ ਖੋਪੜੀ ਸੀ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। "ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਵਿਅੰਗ ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖੋਗੇ; ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚੱਲੋ," ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਬਹਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆ ਗਏ, ਜੋ ਨੰਦਨ ਵਾਨ ਵਰਗਾ ਸੁੰਦਰ ਸੀ। ਉਸ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਚੰਗੇ ਫਲ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਾਰੇ embodied ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਥੇ ਸਭ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਇਹੋ ਰੱਬ ਹੈ, ਇਹੋ ਰੱਬ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਆ ਗਏ ਹੋ।" ਪਰ ਉਸ ਅਚੰਭੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿਚ ਵੇਖੋਗੇ, ਪਰ ਬਿਨਾ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਗੱਲ ਮਨ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, "ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰਫ ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਗਿਆਨ, ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੂਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਪਰਮ ਤੱਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਯੋਗੀ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਉਹ ਸ਼ੈਵ ਦীক্ষਾ ਲੈਣ। ਤੁਸੀਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਧਾਈ ਹੋਵੇ; ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਓ। ਉਹ ਹਰ ਸਮੇਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹੀ ਮਿਲ ਸਕਦੇ ਹਨ।" ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਦੇਣ। ਉਥੇ ਹੀ ਇੱਕ ਬੇਦੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਅੱਠ-ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਥੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਘਟਨਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਤਪੱਸਿਆ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।