ਇੱਕ ਵਾਰ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਅਨੇਕਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਅਤੇ ਚੰਚਲ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਉੱਤਮ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਾਨ ਰੁਦ੍ਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖੋਪੜੀ ਫੜੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਜਦੋਂ ਰੁਦ੍ਰ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਭੇਟ ਕੀਤੇ ਫੁੱਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਜਦੋਂ ਬਚਨ ਕੀਤੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਡਰ ਦੇ ਖਿੜ ਗਏ। ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾਲੂ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਵੱਡਾ ਵਰ ਮੰਗਣ ਆਏ ਹਾਂ। ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਆਪ ਤੁਹਾਡੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਉੱਤਮ ਵਰ ਦਿਓ।" ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਦਾ ਸ਼ਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਫਿਰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਆਉਣਾ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗਾ। ਨਾ ਅੱਗ, ਨਾ ਹਵਾ, ਨਾ ਪਾਣੀ, ਨਾ ਹੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਾਪੀ ਤੁਹਾਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰ ਸਕੇਗੀ। ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਹੋਗੇ, ਤੇ ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹੋਗੇ।" ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਦਾ ਉਤਪੱਨ ਹੋਣਾ ਆਮ ਗੱਲ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਇਆਲੂ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੇ, ਤਾਂ ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ ਵੀ ਕੰਬ ਉਠੇ। ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ, ਬਾਘਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਹਾਈਆਂ ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਨਗਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਹਲਚਲ ਮਚ ਗਈ। ਕਬੂਤਰਾਂ ਤੇ ਭੇੜਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਧੁਨੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸੁੰਨੇ, ਅੰਨੇ ਅਤੇ ਬਹਿਰੇ ਹੋ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ। ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਿੰਮਤ ਜਟਾ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਕਿਉਂ ਵਾਪਰਿਆ ਹੈ? ਕੀ ਯੁੱਗ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ ਹਨ? ਧਰਤੀ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ? ਅਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਨਾ ਸੁਣੀ, ਨਾ ਹੀ ਜਾਣੀ ਸੀ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸਨ, ਬੋਲ ਪਏ, "ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਪੁੱਛ ਰਹੇ ਹੋ, ਹੇ ਮਰੁਤੋ, ਹੁਣ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਪੰਜਵੀਂ ਮੱਥਾ ਆਪਣੇ ਨਖ ਦੇ ਸਿਰੇ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਖੋਪੜੀ ਨੂੰ ਕਟੋਰਾ ਬਣਾ ਕੇ, ਨਾਰਾਏਣ ਦੇ ਕੋਲ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗਣ ਗਿਆ।" ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ, ਉਸ ਉੱਤਮ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਉੱਥੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਅੰਡਿਆਂ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਖੋਪੜੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖੋਗੇ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਲੱਖਣ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਕੋਲ ਚਲੋ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲ ਪਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਆਖਰ ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਨੰਦਨ ਵਾਨ ਵਰਗਾ ਸੁੰਦਰ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤਮ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੰਗੇ ਫਲਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬੇਹਤਰੀਨ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਇਹੋ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਇਹੋ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ।" ਪਰ ਉਸ ਅਦਭੁਤ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸੇ। ਤਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੋਗੇ, ਪਰ ਬਿਨਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਨਹੀਂ।