ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼, ਜਿੱਥੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਬਾਗ ਹਨ, ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਤਸਵੀਰ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲੱਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਸੋਭਾ ਲਈ ਆਪ ਹੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਿਲਦੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਭਾਰਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਝੂਲਦੇ ਤੇ ਕੰਬਦੇ ਹਨ। ਮਧੁਰ ਰਸ ਵਾਲੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਆ ਕੇ ਠਹਿਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਹਵਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛਿੜਕ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਜੂਈ ਦੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨੇ ਢੱਕ ਲਿਆ ਹੈ। ਅੱਗੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਧਵੀ ਲਤਾ ਵੀ ਪੂਰੀ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਹਨ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਰੰਗ ਲਏ ਹੋਏ, ਫਲਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੰਮੇ-ਲੰਮੇ ਕੇਸਰ ਹਨ, ਅੰਦਰੋਂ ਵੀ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸ਼ੀਰੀਸ਼ ਦੇ ਫੁੱਲ ਚਟਕ ਰਹੇ ਹਨ ਤੇ ਉਥੇ ਤੋਤਿਆਂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਮੋਰ ਆਪਣੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹਨ। ਉਹ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਉਚੀ-ਉਚੀ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਇਲਾਕਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਤੇ ਚਲਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕਦਾਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੋਹਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਧੰਨ ਭਗਵਾਨ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖੋਪੜੀ ਫੜਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਜਦ ਰੁਦ੍ਰ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤੇ ਫੁੱਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੇ। ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇਉਂ ਬਚਨ ਕਹਿ ਦਿੱਤੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਡਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਬੋਲੇ, "ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ! ਤੁਸੀਂ ਕਿਰਪਾਲੂ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਵੱਡੀ ਆਸ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਹਾਂ। ਹੇ ਦੇਵਦੇਵ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਗੇ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵਰ ਦਿਓ।" ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇਉਂ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਸਦਾ ਸ਼ਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਬੋਲੇ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਫਿਰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਆਉਣਾ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਨ ਅੱਗ, ਨ ਹਵਾ, ਨ ਪਾਣੀ, ਨ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਤੁਹਾਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਹੋਗੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹੋਗੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਥੇ ਇੱਛਾ ਜਾਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਇਆਲੂ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਏ, ਤਾਂ ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ ਵੀ ਕੰਬ ਉਠੇ। ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਸ਼ੇਰਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਵਿਮਾਨ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਕਬੂਤਰ ਤੇ ਭੇੜਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਧੁਨੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸੁਸਤ, ਅੰਨ੍ਹੇ ਤੇ ਬਹਿਰੇ ਹੋ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਵੀ ਅਸਰ ਹੋਇਆ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ? ਕੀ ਯੁਗ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ ਹਨ? ਧਰਤੀ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ? ਅਜਿਹਾ ਸ਼ਬਦ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਸੁਣਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।" ਇਸ ਉੱਤੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯੋਗ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਬੋਲੇ, "ਮਰੁਤੋ! ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਪੁੱਛਿਆ, ਹੁਣ ਸੁਣੋ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਪੰਜਵਾਂ ਸਿਰ ਆਪਣੇ ਨਖ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਟੋਰਾ ਲਿਆ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਾਇਣ ਕੋਲ ਭਿੱਖ ਮੰਗਣ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਧੰਨ ਭਗਵਾਨ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ, ਉਸ ਉੱਤਮ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।