ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਕਰਣਿਕਾਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਆਪਣੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਸਿੰਦੁਵਾਰ ਦੇ ਲੰਬੇ-ਲੰਬੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤਾਤ ਸੀ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਜਸਮਿਨ ਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਮਨੋਹਰ ਕਲੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਯੂਥਿਕਾ ਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਲਾਲ ਮੋਤੀ ਵਰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਚਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕੁਝ ਜੰਗਲੀ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਲ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਪੂਰੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲਦਾਰ ਬੇਲਾਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਨੰਗੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਅੰਬ ਤੇ ਤਿਲਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਗੁੱਛੇ ਲਟਕਾ ਦਿੱਤੇ ਹੋਣ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਤਿਲਕ ਤੇ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨਰਮ ਨਰਮ ਟਹਿਣੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਫਲ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਝੁਕੇ ਹੋਏ ਇਹ ਰੁੱਖ, ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ, ਬਹੁਤ ਮਿੱਠੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਰੁੱਖ ਹਵਾ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਸਨ, ਅਤੇ ਚੌਂਹੀਂ ਪਾਸੇ ਧਾਨ ਦੇ ਖੇਤਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕਦੇ ਕਦੇ ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਲਈ ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ-ਡੁੱਲਦੇ ਦਿਸਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਭਾਰੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਝੁਕਦੀਆਂ ਤੇ ਕੰਬਦੀਆਂ ਸਨ। ਮਧੁਰ ਰਸ ਵਾਲੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਆ ਕੇ ਵਿਹੜਾ ਲੈਂਦੀਆਂ, ਪਰ ਹਵਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ। ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜਸਮਿਨ ਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨੇ ਢੱਕ ਲਿਆ ਸੀ। ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਮਾਧਵੀ ਬੇਲ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਹ ਰੁੱਖ ਹਰੇ-ਭਰੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੇ, ਫਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਲੈ ਕੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਰੇਸ਼ਮੀ ਰੇਸ਼ੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਅਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਵੀ ਰੇਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸਰੀਸ਼ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਤੋਤਿਆਂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ। ਮੋਰ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਕਰਦੇ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਖੇਤਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਨਵਰਾਂ ਅਤੇ ਚੁਸਤ-ਚਲਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਾਨ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖੋਪਰੀ ਫੜ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਜਦੋਂ ਰੁਦ੍ਰ ਉਥੇ ਆਏ, ਸਾਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚੜ੍ਹਾਏ ਫੁੱਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੇ। ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇਉਂ ਬਚਨ ਆਖਿਆ, ਤਦ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ ਖੁਲ੍ਹੇ ਮਨ ਨਾਲ ਖਿੜ ਪਏ। "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਕਿਰਪਾਲੂ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋ, ਬਖ਼ਸ਼ਿਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਅਸੀਂ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਗੇ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਵਰ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ।" ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੇ ਇਉਂ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਜੋ ਸਦਾ ਸ਼ਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਫੇਰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਆਉਣਾ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗਾ। ਨਾ ਅੱਗ, ਨਾ ਹਵਾ, ਨਾ ਪਾਣੀ, ਨਾ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਿਸ਼ ਤੁਹਾਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰੇਗੀ। ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਹੋਗੇ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹੋਗੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇੱਥੇ ਵਾਸਨਾ ਜਨਮ ਲਵੇਗੀ।" ਇਉਂ ਕਰਕੇ ਕਿਰਪਾਲੂ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼੍ਰਯ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੇ, ਤਾਂ ਪਾਤਾਲ ਕੰਬ ਗਿਆ। ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਵੱਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਹੋਏ ਜਿਵੇਂ, ਉਹ ਬਾਘਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਦਿਸੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਦੀਆਂ ਹਵਾਈ ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਇਹ ਸਭ ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਕਬੂਤਰ ਅਤੇ ਭੇੜਾਂ ਵੀ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਧੁਨੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀਤੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੁੰਨ, ਅੰਨ੍ਹਾ ਤੇ ਬਹਿਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਮਨ ਵੀ ਇਸ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।