ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਵਣ ਸੀ ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਬੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਭਾਰੀ ਭਾਰੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਥੇ ਰਸਾਲੇ ਅਤੇ ਕੱਚੇ-ਪੱਕੇ ਫਲ ਵਧੇਰੇ ਸੁਆਦ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਸੁੱਕੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ, ਘਾਹ, ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਫਲ ਵੀ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਵਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਵਣ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪੱਤੇ ਹਰੇ-ਭਰੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਅਖੰਡ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਟਹਿਣੀਆਂ ਤੇ ਖਾਲੀਆਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦਾਗ ਦੇ ਸਨ। ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਰੁੱਖ ਮਜਬੂਤ, ਤੰਦਰੁਸਤ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਜਦਕਿ ਕੁਝ ਜੰਗਲੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਧੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਨਵੇਂ-ਨਵੇਂ ਕੋਪਲੇ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਜੋ ਹਵਾ ਨਾਲ ਰਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਲਗਦੀਆਂ। ਹਵਾ ਦੇ ਝੋਕੇ ਨਾਲ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਨਾਗ ਰੁੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ 'ਚ ਭੰਬੀਆਂ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਕਰਨਿਕਾਰ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਸਿੰਦੁਵਾਰ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਅਤੇ ਬਹੁਤਾਅਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਲਗਦੀਆਂ। ਕਿਤੇ-ਕਿਤੇ ਚੰਬੇਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬੇਲੀਆਂ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਝਲਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਯੂਥਿਕਾ ਬੇਲੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਲਾਲ ਮੋਤੀ ਵਰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਕੁਝ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਰੁੱਖ ਪੂਰੇ ਜੋਬਨ 'ਚ ਫੁੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਦਾਰ ਬੇਲੀਆਂ ਲਪਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨੰਗਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀਆਂ। ਅੰਬ ਅਤੇ ਤਿਲਕਾ ਰੁੱਖ ਵੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਐਸੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਹੱਥੀਂ ਸਜਾਇਆ ਹੋਵੇ। ਤਿਲਕਾ ਅਤੇ ਅਸ਼ੋਕ ਰੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਨਰਮ ਕੋਪਲਾਂ ਰਾਹੀਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਝੁਕੇ ਹੋਏ ਇਹ ਰੁੱਖ ਬੜੇ ਨਿਮਰ ਲਗਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਉੱਚਕੁਲ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਹੋਣ। ਇਹ ਰੁੱਖ ਹਵਾ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ, ਚੌਥਿਆਂ 'ਚ ਧਾਨ ਦੀਆਂ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈਆਂ। ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈਆਂ, ਹਿਲਦੀਆਂ ਤੇ ਕੰਬਦੀਆਂ। ਭੰਬੀਆਂ, ਜੋ ਰਸ ਭਰੀਆਂ ਬੇਲੀਆਂ 'ਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੀਆਂ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਰੁੱਖ ਚੰਬੇਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬੇਲੀਆਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਅੱਗੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਮਾਧਵੀ ਬੇਲੀ ਵੀ ਫੁੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ ਹਰੇ-ਭਰੇ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ, ਫਲਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਕਈਆਂ ਰੇਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅੰਦਰੋਂ ਵੀ ਰੇਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ। ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ੀਰੀਸ਼ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਤੋਤਿਆਂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ। ਮੋਰ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਪੰਖਾਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਹ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਜੀਬ ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ। ਇਲਾਕਾ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਨਵਰਾਂ ਅਤੇ ਚੁੰਚਲ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਸ ਅਦਭੁਤ ਵਣ ਵਿੱਚ, ਧੰਨ ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਖੋਪੜੀ ਫੜਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਜਦੋਂ ਰੁਦ੍ਰ ਉਥੇ ਆਏ, ਸਾਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਭੇਟ ਕੀਤੇ ਫੁੱਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ। ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇਉਂ ਬਚਨ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਰੁੱਖਾਂ 'ਚੋਂ ਸਾਰੀ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਤੁਸੀਂ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾਲੂ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ। ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਪੂਰੇ ਮਨ-ਤਨ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਾਂ, ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਵਰ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੇ ਇਉਂ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਜੋ ਸਰਨ ਆਏਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਫੇਰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਾ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗਾ।