ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ—ਜੋ ਅਚੂਕ ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਹਨ—ਦੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੂੰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਵੀ ਉਪਰ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: “ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਧਨੁਧਾਰੀ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਧਭਾਗੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਹ ਅੱਗ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਈ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, “ਭ੍ਰਿਗੁ ਅਤੇ ਅੰਗਿਰਸ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣਗੇ।” ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਯਜਨ ਹੋ ਸਕੇ। ਇਹ ਦੋ ਅੱਗਾਂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਚਲਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵੱਥ ਵਿਰਖਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਿਲਾਪ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਉਪਕਾਰੀ ਤੇ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੌਥਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹੋ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੰਜਵਾਂ ਮੂੰਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇਸ ਪਰਮ ਜੋਤਿ ਵਾਲੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਅਗਨੀ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ, ਹੇ ਵਿਆਸ, ਇਸ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅੱਗੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੀ ਲੀਨਤਾ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉਠਿਆ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਥੇ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕੀਤਾ? ਜਨਾਰਦਨ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕੀ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ? ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰੀ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉੱਤਮ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਅਤੇ ਲੱਕੜੀਆਂ ਲੈ ਕੇ, ਨਰਾ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਬਦਰੀਕਾਸ਼੍ਰਮ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖੋਪੜੀ ਫੜ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਸਥਾਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰਖ਼ਤਾਂ, ਬੇਲੀਆਂ ਅਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਫੈਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਕੱਚੇ ਤੇ ਪੱਕੇ ਫਲ ਵਧੀਆਂ ਸੁਆਦਾਂ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਪੱਤੇ, ਘਾਹ, ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਫਲ ਵੀ ਉਥੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਵਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਹਰੇ-ਭਰੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸਿਹਤਮੰਦ ਪੱਤੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦਾਗ ਦੇ, ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਉੱਤੇ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਦਰਖ਼ਤ ਬੜੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਠੀਕ ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਜੰਗਲੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਧੇ ਹੋਏ। ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਉੱਤੇ ਨਵੇਂ ਕਲੇ ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਰਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਪੀਆਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਨਾਗ ਦਰਖ਼ਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਭੰਭਰ ਮੰਡਲਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਕਰਣਿਕਾਰ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਪੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਸਿੰਦੁਵਾਰ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਚਮੇਲੀ ਦੀਆਂ ਬੇਲੀਆਂ ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਯੂਥਿਕਾ ਬੇਲੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਲਾਲੀਮਾਅ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਲਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕੁਝ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਪੂਰੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਉੱਤੇ ਵਧੀਆਂ ਬੇਲੀਆਂ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨੰਗਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀਆਂ। ਅੰਬ ਤੇ ਤਿਲਕਾ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਤਿਲਕਾ ਅਤੇ ਅਸ਼ੋਕਾ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਆਪਣੇ ਨਰਮ ਕਲੇ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਫਲ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਝੁਕੇ ਹੋਏ ਇਹ ਦਰਖ਼ਤ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਨਮਰ ਲੱਗਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ ਹੋਵੇ। ਹਵਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਇਹ ਦਰਖ਼ਤ, ਚੌਗਿਰੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ, ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਜਾਪਦੇ।