ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਗਨਿ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਆਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਤਮਾ! ਪਹਾੜ ਤੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ..."। ਫਿਰ, ਉਹ ਵੀ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਕਾਰਨ, ਅਗਨਿ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੁਧਰੀ ਹੋਈ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਝੂਠੇ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ "ਅ" ਅੱਖਰ ਦੀ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਅੰਨ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਗਨਿ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਬੋਲੀ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹਾਂ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਥਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ..."। ਤੇਰੀ ਜੋ ਤੇਜਸਵੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅੱਖ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ "ਇ" ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਕੇ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। "ਤੂੰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਨਰਮ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਇੱਥੇ ਜਲਦੀ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ—"। "ਤੂੰ ਠੰਢੇ ਸੁਭਾਵ ਅਤੇ ਠੰਢੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਬਣੇਂਗਾ।" "ਦਰੱਖਤ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਚਮਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਾਵੇਂਗਾ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆ, ਇੱਥੇ ਆ," ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਅਗਨਿ, "ਉ" ਅੱਖਰ ਦੀ ਅਗਨਿ, ਸਥਾਪਤ ਹੋਈ। ਅਗਨਿ ਨੇ ਉਹ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਉੱਚਤ ਬਚਨ ਆਖਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਅਗਨਿ! ਤੂੰ ਕਿਹੜੀ ਥਾਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?" ਅਗਨਿ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਉਚਿਤ ਥਾਂ ਨਹੀਂ—ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣੇਂਗਾ।" "ਜੇ ਤੂੰ ਇੱਥੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਜਲਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਮੂਲ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਮਾਇਆ ਵਲੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਇੱਛਾ ਦੇ ਭ੍ਰਮ ਕਰਕੇ ਹੈ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਅਗਨਿ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ। "ਅ", "ਇ" ਅਤੇ "ਉ"—ਇਹ ਤਿੰਨ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ। ਹਰ ਪਾਸੇ, ਉੱਤੇ, ਹੇਠਾਂ, ਤੇ ਪਾਰ—ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਅਸਤਿਤਵਾ ਦੀ ਅਗਨਿ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਡੂੰਘੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਜੋ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚ ਕੀਤੀ। "ਉਸ ਚਮਕ ਦੇ ਭੰਡਾਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਅਦਭੁਤ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਜੀਆਂ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਮੋਹਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਮੋਹ ਭੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।" "ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਉੱਤੇ ਵਲ ਹੈ, ਜੋ ਅਸਤਿਤਵਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।" "ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ, ਬੱਦਲ-ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਅਗਨਿ-ਦੇਵਤਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ।" "ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।" "ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਝਲਣ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।" "ਹੇ ਤੇਜਸਵੀ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਅਗਨਿ, ਉੱਤੇ ਵੱਲ ਭੜਕਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਪਾਸੇ ਵਿਆਪਕ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਹਨੇਰੀ ਰਾਹ ਵਾਲੇ—ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ!" "ਮੈਂ ਤੋੜੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ; ਤੇਰਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮੁੜ ਬੋਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਹੀ ਪੁਰੁਸ਼ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ।" ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦਿਵਯ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਓਹ ਦੇਵਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਗਨਿ, ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਜੋ ਦਿਖਦਾ ਤੇ ਜੋ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉੱਚਤ ਅਵਸਥਾ—ਇਹ ਸਭ ਰਚਦਾ ਅਤੇ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਮੂਲ ਵਾਲੇ ਸਤੁਤੀ-ਗੀਤ ਨਾਲ—ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ—ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ।