ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਹਵਨ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾ ਅੱਗ ਗਾਰਹਪਤਯ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਆਹਵਨੀਯਾ ਅੱਗ ਬਣਾਈ ਗਈ। ਫਿਰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਘੁੰਮਣਾ। ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸੀ ਸਮੇਂ ਹਰਾ—ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ—ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਓ। ਇਹ ਸਬ ਕੁਝ ਦੱਸ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਉਰਜਾ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਰੀ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਸਵਾਲ ਉਠੇ: ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ? ਰੁਦ੍ਰ—ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਵੇਂ, ਕਿਸ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ? ਸ਼ੰਕਰ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸ ਨੇ ਅਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਉਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ? ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਪੰਜਵਾਂ ਮੁਖ ਵੀ ਕਿਵੇਂ ਉਪਜਿਆ? ਅਤੇ ਕੌਣ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਸੀ? ਇਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ—ਨਾ ਹੋਇਆ ਕੁਝ, ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੰਜਵਾਂ ਮੁਖ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਜਿਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਅੱਗ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਜੰਮੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਦਾ ਕਾਰਣ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਐਸਾ ਹੀ ਕੀਤਾ—ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਧੂੜ ਥੱਲੇ ਪੈ ਗਈ। "ਹੇ ਮਾਣਯੋਗ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਾਧੂ ਵੀ ਸਲਾਹ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸਭ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ," ਪੁਛਿਆ ਗਿਆ। ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਵ੍ਯਕਤ ਤੋਂ, ਉਸਨੇ ਆਦਿ ਅੰਡ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਜੰਮਿਆ। ਸਵੈਯੰਭੂ ਨੇ ਸੋ ਸੌ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੇ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਮਨ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਅੱਗ ਜੰਮੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਨੀਵਾਂ ਲੱਗੀ ਲੌ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਉੱਤਲੀ ਲੌ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਅੱਗ ਨੇ ਉੱਤਲੇ ਤੀਬਰ ਸ਼ੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਧੁਨੀ ਅਤੇ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀਆਂ। "ਹੇ ਦੇਵ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖਾਣ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ, ਇਹ ਕਿਉਂ?" ਪੁਛਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਅਰਪਣ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਹੈ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਆਨੰਦ।" ਅੱਗ ਨੇ ਵੀ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨਹੀਂ।" ਉਸਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਹੈ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਆਰਾਮ।" ਫਿਰ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਨੇ ਅੱਗ ਲਈ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਸਰੀਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਉਸ ਕੰਮ ਲਈ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਹ ਸਰੀਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਨਾ ਤਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਹੈ, ਨਾ ਆਰਾਮ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਰੋਂਦੇ ਹੋਏ, ਅੱਗ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਕੋਲ ਭੋਜਨ ਮੰਗਣ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਰੋ ਰਹੇ ਸਨ; ਇੱਕ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਅੱਗ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਫਿਰ ਕਾਰਵਾਈ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਇੱਛਾ, ਉਹ ਕੰਮ, ਉਹ ਕਾਰਜ ਉਸਦੇ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਦਾ ਅੱਗੀ ਜਵਾਲਾ ਭੜਕ ਉਠੀ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ?" "ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਬਾਹਰ ਜਾਂ ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਖੁਦ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਾਂਗਾ," ਉਸਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਿਹਾ। ਜਿਥੇ ਵੀ ਅਹੰਕਾਰ ਜਾਂ ਉਪਹਾਸ ਹੁੰਦਾ, ਉਥੇ ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਚਰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ 'ਇ' ਅੱਖਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ। ਫਿਰ 'ਉ' ਅੱਖਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਥਾਂ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਾਂਗਾ।