ਜਦੋਂ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਛਿੜੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਹ ਦੋ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿਚ ਰੁਦ੍ਰ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਤੇਰੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਤੇਰੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਦ੍ਵਾਪਰ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰੀਂ। ਇਸ ਉਪਰੰਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਵਿਣੂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਭਰੇ ਬੋਲ ਆਖੇ। "ਇਸ ਮਨੁਵੰਤਰੀ ਵਿਚ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਜਦੋਂ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁੱਗ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਖਾਤਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੁੱਖ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।" ਵਿਣੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮਘਵਨ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਲਈ—" ਵਿਣੂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਇੰਦਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ—ਇਹ ਦੋਵੇਂ—ਮੁੜ ਭੇਜ ਦਿੱਤੇ। "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਕ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਇਸ ਪਾਪ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਣ ਲਈ, ਉੱਚਤ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰ। ਇੱਕ ਗਾਰਹਪਤਯ ਅੱਗ ਬਣੇ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਆਹਵਨੀਯਾ। ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ, ਪਰ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਆਕਾਰ ਵਿਚ ਨਾ ਘੁੰਮ।" "ਅੱਗ ਵਿਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਹਰਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ। ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਰਾਹੀਂ ਮਨ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਜਾ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉੱਤਮ ਤਜਾਂ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਰੀ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉਠਿਆ: "ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੇ ਜਨਮ 'ਤੇ ਹੁਣ ਇਹ ਸਭ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ? ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ, ਜੋ ਸਵੈ-ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ? ਸ਼ੰਕਰ, ਅਚੁਤ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸ ਨੇ ਅਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਉਸਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ? ਉਸ ਲਈ ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਪੰਜਵਾਂ ਮੁਖ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ? ਕੌਣ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਭੇਜਿਆ? ਇਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂ ਨਾ ਕੀਤੀਆਂ ਗੱਲਾਂ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਉਹ ਪੰਜਵਾਂ ਮੁਖ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਜੰਮੀ। ਉਸਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਧੂੜ ਨੀਵੀਂ ਪੈ ਗਈ। "ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ, ਜਿਸਦੀ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਉ।" ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਅਵਿਅਕਤ ਤੋਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਦਿ ਅੰਡ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਉਹ ਜੰਮਿਆ। ਸਵੈ-ਭੂ, ਸੋ ਸਵੈ-ਉਤਪੰਨ, ਨੇ ਸੋ ਸੌ ਦੈਵੀ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ ਮਹਾਨ ਤਪस्या ਕੀਤੀ। ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਮਨ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਅੱਗ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਹੇਠਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦੀ ਲੌ ਝੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੀ ਲੌ ਰੋਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਅੱਗ ਆਪਣੇ ਸ਼ੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਉੱਤੇ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹੀ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਅਤੇ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ। "ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖਾਣ ਤੋਂ ਕਿਉਂ ਰੋਕਿਆ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਨਾ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਆਨੰਦ।" ਫਿਰ ਅੱਗ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।" ਉਸ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਆਖਿਆ: "ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਨਾ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਹੈ, ਨਾ ਆਰਾਮ।" ਫਿਰ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਨੇ ਅੱਗ ਲਈ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਸਰੀਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਉਸ ਕੰਮ ਲਈ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਹ ਸਰੀਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਨਾ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਹੈ, ਨਾ ਆਰਾਮ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਰੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਰੋਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਕੋਲ ਖੁਰਾਕ ਮੰਗਣ ਲਈ ਗਈ।