ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਉਹ ਵਸਤੂ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ੍ਯ ਪਾਤ੍ਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਪਾਤ੍ਰ ਪੂਰਾ ਭਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ—ਇਸ ਤੌਂ ਬਾਅਦ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਹਨ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਅਰਧਚੰਦ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਖੋਪੜੀ ਨੂੰ ਟੱਪਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਪਾਤ੍ਰ ਹੁਣ ਓਵਰਫਲੋ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।” ਫਿਰ ਹਰੀ ਦੇ ਸਵੈਅੰਗੀ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਾਸੋਂ ਲਹੂ ਕੱਢਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਲਹੂ ਫੇਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਫੇਂਦ ਅਤੇ ਬੁਲਬੁਲੇ ਬਣ ਗਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਂਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਅਰਜੁਨ ਵਰਗਾ ਇੱਕ ਪੁਰਖ, ਖੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਖੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਇਹ ਮੰਗਲਮਈ ਪੁਰਖ ਪ੍ਰਤੱਖ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਨਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਚਤਮ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੈ। ਨਰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੋਵੇਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਣਗੇ। ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਇਹ ਨਰ ਤੇਰਾ ਸਾਥੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਪ੍ਰਭਾ ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਪਰਖ ਵਜੋਂ ਵਰਤੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਬਾਂਹ ਦੇ ਲਹੂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੈਭੀਤ ਕਰੇਗਾ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣੇਗਾ। ਇਸ ਥਾਂ, ਹਰੀ ਨੇ ਹਰਾ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ-ਸਹਿਤ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ—“ਤੁਸੀਂ ਭਾਲਾ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਤੁਸੀਂ ਤਲਵਾਰ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਵਾਣੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰੰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।” ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸ਼ੀਘਰਤਾ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਪੁਰਖ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਸੀ। “ਇਸ ਬਾਰੇ ਜਲਦੀ ਜਾਣ ਲੈ,” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਹਰਾ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਪੁਰਸ਼ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਣ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਥਲੇ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੋਵਾਂ ਵਲੋਂ ਇੱਕ ਸਮਾਨ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਅਤੇ ਲਹੂ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਪੁਰਖਾਂ ਲਈ ਸਮਾਂ ਬੀਤਦਾ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਚਤਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਵੀ ਭੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਉੱਠਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇਰਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਪੁਰਖ ਹਰੀ ਦੁਆਰਾ ਹਰਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਯੁੱਧ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਮੈਂ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਪੁਰਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਥਾਸੰਭਵ ਰੱਖਿਆ ਕਰੀ; ਅਤੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਦੁਆਪਰੀ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰੀਂ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਵਿਣੂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਬੋਲ ਕਹੇ—“ਇਸ ਮਨਵੰਤਰ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਦੇਵ, ਜਦੋਂ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਆਇਆ, ਵਲੀ ਮਹਾਬਲੀ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਹਿੱਤ ਲਈ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਉਸ ਦੁੱਖ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।” ਵਿਣੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਮਘਵਾਨ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ…” ਵਿਣੂ ਦੇ ਇਹ ਵਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਇੰਦਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ—ਦੋਵੇਂ—ਮੁੜ ਭੇਜ ਦਿੱਤੇ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਿੰਦਣੀਯ ਕਰਤੂਤ ਹੋਈ। ਇਸ ਪਾਪ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਣ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰ।