ਜਦੋਂ ਉਹ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੇਡ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਅਤੇ ਸਰਵਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨਿਯੰਤਾ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕੋ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਅਤਿ ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਜਾਂ ਵਿਘਨ ਦੇ। ਉਹ ਪੁਰਾਤਨ ਅਤੇ ਸਰਵੋਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪੁਰਖ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਪੁੰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਖੌਫਨਾਕ ਖੋਪਰੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗੁ ਤੀਬਰ ਜੋਤ ਸੀ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉਠਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਇਸ ਤਿਆਗੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਹੋਰ ਕੌਣ ਯੋਗ ਹੈ? ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ-ਮੁਕਟਧਾਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਰੂਪ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਪਾਰਦਰਸ਼ੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ਿਪ੍ਰਾ ਨਦੀ ਸਿੱਧੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਵਹੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵਾਂਗ। ਇੱਕ ਦਿਵ੍ਯ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਸ਼ਿਪ੍ਰਾ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਬਾਂਹ ਤੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭਾਵ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਉਹ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤਕਰਤਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। "ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਪਾਤ੍ਰ ਭਰ ਗਿਆ ਹੈ," ਫਿਰ ਪਰਮਪਿਤਾ—ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਹਨ, ਜੋ ਮਾਥੇ ਉੱਤੇ ਅਰਧਚੰਦ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਖੋਪਰੀ ਨੂੰ ਟੋੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਪਾਤ੍ਰ ਹੁਣ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।" ਫਿਰ ਹਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਤੋਂ ਲਹੂ ਕੱਢਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਲਹੂ ਹਿਲਿਆ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਝਾਗ ਅਤੇ ਬੁਲਬੁਲੇ ਬਣੇ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ-ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਖੋਪਰੀ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖੋਪਰੀ ਵਿਚੋ ਇਹ ਧਨੁਆਨ, ਭਾਗ੍ਯਸ਼ਾਲੀ ਮਨੁੱਖ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਚਤਮ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਅਧਿਪਤੀ ਹੈ। ਨਰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਦੋਵੇਂ, ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਯੁਗ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਣਗੇ। "ਇਹ ਨਰ ਤੇਰਾ ਸਾਥੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਇਹ ਜੋਤਿ, ਪਰਖ ਦਾ ਮਾਪਦੰਡ ਬਣੇਗੀ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਤੇਰੇ ਬਾਂਹ ਦੇ ਲਹੂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਇਸ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਇਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਵੀ ਇਸ ਤੋਂ ਡਰਣਗੇ।" ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਹਰਾ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। "ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਜੋ ਸ਼ੂਲ ਧਾਰਕ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਜੋ ਖੜਗਧਾਰੀ ਹੋ। ਵਾਕਪਤਿ ਅਤੇ ਧਨ-ਸੰਪੱਦਾ ਦੇ ਧਾਰੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਭਯੰਕਰ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਸੀ। "ਇਸ ਬਾਰੇ ਤੁਰੰਤ ਜਾਣ ਲੈ," ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ ਹਰਾ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਤਣੀ ਹੋਈ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਥਲੇ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਸਮਾਨ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਹੇ ਮੁਨਿ, ਜਦ ਉਹ ਲੜਦੇ ਰਹੇ, ਤਦ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਅਤੇ ਲਹੂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਸਮਾਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਸਰਵੋਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਵੀ ਛੇਦਿਆ। "ਮੇਰੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ ਤੇਰਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਓਹ ਵੀ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।" ਫਿਰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, "ਜੇ ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਦੁਆਰਾ ਹਰਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ..." ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲੇ।