ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਥਾ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਰਾਜਾ ਰਾਮ ਨੇ ਆਖ਼ਰੀ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਰਾਜਕੁਲ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਇਸ ਰਾਜ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਨ ਕਰੋ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰੋ।" ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਨੇ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਜਦ ਤੱਕ ਲੋਕ ਮੇਰੀ ਕਥਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣ, ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈੰਦ ਅਤੇ ਦਿਵਿਦ, ਜੋ ਅਮ੍ਰਿਤ ਚਖ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇਣ—ਸਾਡੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਸੰਗਤਿ ਵਿੱਚ ਵਿਦਾ ਹੋ ਰਹੇ ਹਾਂ," ਇੰਝ ਰਾਘਵ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। ਜਦ ਰਾਤ ਖਤਮ ਹੋਈ, ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਅਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਮ ਪਹਿਲਾਂ ਉਜਲੇ ਹੋ ਰਹੇ ਹਵਨ ਕੁੰਡਾਂ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਲਿਨਨ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੋਈ ਸ਼ੁਭ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁਭ ਵਾਕ ਨਹੀਂ ਉਚਾਰਿਆ। ਰਾਮ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਲਕੜੀ ਦੇ ਸਫੇਦ ਕਮਲ ਨਾਲ, ਸ਼੍ਰੀ ਨੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ। ਉਥੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਕਈ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਰਾਮ ਦੇ ਸੱਜੇ ਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਵੇਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਵੀ ਸਨ। ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਕਕੁਤਸਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਈਆਂ। ਭਰਤ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਅਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਨਿਕਲੇ। ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੇ ਹਵਨ ਕੁੰਡਾਂ ਸਮੇਤ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫਿਰੇ। ਮੰਤਰੀ, ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਵੀ ਪਿਛਲੇ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਸੁਖੀ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਪਿਛਲੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਵੀ ਪਿਛਲੇ। ਸਾਰੇ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਮਨ ਇੱਕਾਗ੍ਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ। ਉਥੇ ਕੋਈ ਉਦਾਸ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਹੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੁਖੀ। ਰਾਜ ਦੇ ਲੋਕ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਭਾਲੂ, ਵਾਨਰ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਾਸੀ ਵੀ ਆਏ। ਉਹ ਜੀਵ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਵੀ ਆਏ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਕੁਤਸਥ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਮ ਜੀਵ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਅੱਧਾ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਸਰਯੂ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਿਤਾ ਹਨ, ਉਥੇ ਆਏ, ਜਿੱਥੇ ਕਕੁਤਸਥ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਹ ਚੌਫੇਰੇ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਦੇਵਤਾਈ ਉਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਉਜਾਸ ਤੇ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਚਮਕਦੇ ਸਨ। ਹਵਾ ਨਾਲ ਤੇਜ਼, ਸ਼ੁਭ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਸਰਯੂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। "ਤੂੰ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਪਰ ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਅਲੌਕਿਕ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਅਜੂਬਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ," ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪ ਸਰਯੂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਦੇਵਤਾਵਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਸਾਧਿਆ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਅਗਨੀ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ, ਸੁਪਰਣ, ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਅਤੇ ਦੈਤ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ—all ਦੇਵਤਾ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ।