ਇਹ ਕਥਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਲੱਖਣ ਸੰਬੰਧ ਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਖ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 'ਸ਼ੰਕਰ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਪਾਲੀ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਮਸਤਕ 'ਚ ਚੰਦ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਜੰਤਰ-ਮੰਤਰ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਸਤਕਾਰੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਇਆ ਦੀ ਭੰਡਾਰ, ਸੱਚਮੁੱਚ, ਅਦਭੁੱਤ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਪਾਸ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਜੈ ਸਦਾ ਰਹੇ। ਇਕ ਵਾਰ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਸਤਕ ਤੋਂ ਆਇਆ ਪਸੀਨਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਸ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਕੁੰਡਲੀ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਯੋਧਾ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ 'ਚ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਤੀਰ ਸਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁੰਡਲੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਉਚਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਉੱਤਪਾਤੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਭਵ (ਸ਼ਿਵ) ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗਾ; ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਿੱਤਰ ਬਣੇਗਾ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਖੇਡ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ ਅਤੇ ਸਰਵ-ਸਵਾਮੀ, ਇੱਕ ਅੰਗੂਠੇ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਅਤਿ ਉੱਚ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਆਦਿ-ਪੁਰੁਸ਼, ਉੱਚਤਮ, ਅਨੇਕ ਪੁੰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਖੌਫਨਾਕ ਕਪਾਲ (ਖੋਪੜੀ) ਰਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦੀ ਭੀੜ ਹੈ। ਕੌਣ ਹੋਰ ਇਸ ਸਮੇਂ ਭिक्षਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਚੰਦ-ਧਾਰੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਸੀ, ਜਾਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਸੁੱਚਾ ਸੀ। ਸ਼ਿਪਰਾ ਨਦੀ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵਾਂਗ, ਸਿੱਧੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਬਹੀ। ਦਿਵਯ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਨਦੀ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਬਾਂਹ ਤੋਂ ਇਹ ਵਹਾਇਆ। ਫਿਰ, ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਭਗਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। "ਤੁਹਾਡਾ ਭਾਂਡਾ ਹੁਣ ਭਰ ਗਿਆ," ਉੱਚਤਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਹਨ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਚੰਦ ਨਾਲ ਸੋਭਤ, ਨੇ ਕਪਾਲ 'ਤੇ ਉਂਗਲੀ ਟਿਕਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਭਾਂਡਾ ਭਰ ਗਿਆ ਹੈ।" ਫਿਰ ਹਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਾਸੋਂ ਖੂਨ ਕੱਢਿਆ। ਉਸ ਖੂਨ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਣ 'ਤੇ, ਆਹਿਸਤਾ-ਆਹਿਸਤਾ, ਝਾਗ ਅਤੇ ਬੁਲਬਲੇ ਬਣੇ। ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ। ਕਪਾਲ ਵਿੱਚ, ਅਰਜੁਨ ਵਾਂਗ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਕਪਾਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਨਰਾ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਨਰਾ, ਜੋ ਉੱਚਤਮ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰਾਂ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ। ਨਰਾ ਅਤੇ ਨਾਰਾਯਣ, ਭਵਿੱਖ 'ਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਣਗੇ। ਨਰਾ, ਨਾਰਾਯਣ ਦਾ ਸਾਥੀ ਬਣੇਗਾ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਚਮਕ ਪਰਖ ਲਈ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮਾਣ ਬਣੇਗੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ, ਇਹ ਹਰੀ ਦੀ ਬਾਂਹ ਦੇ ਖੂਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਉਸ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ, ਇਹ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣੇਗੀ। ਹਰੀ ਨੇ, ਉੱਥੇ, ਹਰਾ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ। "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਬਰਛਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਤਲਵਾਰ ਫੜਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਵਾਣੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਮੁੜ-ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ।" ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦ੍ਰੁਤਤਾ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਲਿਆ। ਇਹ ਕਥਾ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਕਰੂਣਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਅਤੇ ਨਰਾ-ਨਾਰਾਯਣ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਯੁਗ 'ਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਾ ਮਿਲੇਗੀ।